Την Κυριακή θα πάμε να ψηφίσουμε για να εκλέξουμε τους νέους τοπικούς μας άρχοντες.
Κι εγώ αναρωτιέμαι: Ποιο είναι, αλήθεια, το νόημα της τοπικής αυτοδιοίκησης;
Δεν μπορεί να είναι μόνο ο ηλεκτροφωτισμός, η ύδρευση, η αποχέτευση και η αποκομιδή των απορριμμάτων. Αν ήταν έτσι, γιατί δεν τα διαχειρίζεται όλα αυτά απευθείας το κράτος;
Μήπως ως έθνος έχουμε μια μανία με την καρέκλα και το προεδριλίκι; Μήπως η αυτοδιοίκηση χρησιμοποιείται απλώς ως εφαλτήριο για την περαιτέρω ανέλιξη των φιλόδοξων πολιτικών ανδρών και γυναικών;
Ίσως, γιατί όχι; Η σύγχρονη πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, άλλωστε.
Κι όμως, πρέπει να υπάρχει κάτι παραπάνω απ’ αυτό.
Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω τους τοπικούς άρχοντες να προσπαθούν να διεκδικήσουν ολοένα και περισσότερα από την κεντρική εξουσία. Άλλοτε ως νομάρχες, άλλοτε ως δήμαρχοι –κυβερνητικά στηριζόμενοι ή μη– η διεκδίκηση υπήρξε πάντοτε μόνιμη: καλύτερες συνθήκες για τον τόπο μας. Περισσότερα κονδύλια για τις τοπικές κοινωνίες.
Αυτό πρέπει να είναι λοιπόν. Η αύξηση του βιοτικού επιπέδου κάθε τόπου, πέρα από τα στεγανά της βραδυκίνητης κρατικής μηχανής. Να μπορούμε να αποφασίζουμε μόνοι μας για τον τόπο που ζούμε, πιο άμεσα, γνωρίζοντας τις εκάστοτε ανάγκες και αξιοποιώντας τις δυναμικές κάθε κοινωνίας σε κάθε περιοχή.
Ο «Καποδίστριας» υπήρξε ένα πολύ σωστό και γενναίο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, καταργώντας πρακτικά τις κοινότητες και ενδυναμώνοντας τους δήμους οργανωτικά και κυρίως οικονομικά.
Με τον «Καλλικράτη» εξελισσόμαστε ακόμη περισσότερο. Καταργούνται οι –διεφθαρμένες κατά κανόνα– νομαρχίες. Ενενήντα και πλέον αρμοδιότητες περνάνε πλέον στους δήμους.
Μακάρι τα κονδύλια να ήταν περισσότερα και να μην είχαν κουτσουρευτεί. Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά η αρχή από μόνη της είναι το ήμισυ του παντός. Ξεκινάμε με μεγαλύτερη διαφάνεια, κάνοντας ένα μεγάλο άλμα προς μια πιο καθαρή, πιο άμεση δημοκρατία.
Την Κυριακή πρέπει να έχουμε γιορτή, λοιπόν. Την γιορτή της Δημοκρατίας μας. Της άμεσης Δημοκρατίας μας. Γιατί τώρα μπορούμε να απαιτούμε περισσότερα από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Που ζουν στον ίδιο τόπο με μας. Που μοιράζονται τις κοινές μας αγωνίες και επηρεάζονται και οι ίδιοι από τις αποφάσεις τους – σίγουρα κατά πολύ περισσότερο από τους καρεκλοκένταυρους των Αθηνών.
Μπορεί, λοιπόν, να μου εξηγήσει κάποιος, γιατί όλα τα κόμματα επιμένουν να συνδέουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές με τον παλαιολιθικό μηχανισμό τους;
Γιατί επιμένουν να μας χαλάνε τη δική μας γιορτή, μπλέκοντάς τη με τις δικές τους σκοπιμότητες;
Ακούω ανθρώπους μεγάλης ηλικίας να λένε ότι θα πάνε να καταψηφίσουν το μνημόνιο. Στις εκλογές της αυτοδιοίκησης. Μα, τι σχέση έχει ο δήμαρχος με το μνημόνιο;
Ο δήμαρχος έχει σχέση με τον δρόμο που περνάει έξω απ’ το σπίτι σου, αν έχει λακούβες, αν είναι καθαρός και αν έχει φως το βράδυ. Έχει σχέση με το νερό που πίνεις και με τα λήμματα που πατάς κάθε φορά που βρέχει και φουσκώνουν τα φρεάτια. Έχει σχέση με την αστική συγκοινωνία και το κυκλοφοριακό χάος στο κέντρο της πόλης σου. Με τον παιδικό σταθμό που αφήνεις το παιδί σου και το πάρκο της γειτονιάς. Έχει σχέση με ένα σωρό από πολύ σημαντικά πράγματα που επηρεάζουν το βιοτικό σου επίπεδο σε καθημερινή βάση. Σίγουρα όμως δεν έχει καμία σχέση με το μνημόνιο και την τρόικα.
Ακούω αγανακτισμένους ανθρώπους μέσης ηλικίας να λένε ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν γιατί είναι άνεργοι. Γιατί οι δήμαρχοι κι οι σύμβουλοι τούς έταξαν δουλειά και δουλειά δεν βρήκαν. Γιατί τους πήραν στα εξάμηνα με σύμβαση και δεν τους μονιμοποίησαν.
Στην Ελλάδα, πριν από 15 χρόνια, υπήρξε ένας θαρραλέος υπουργός ονόματι Αναστάσιος Πεπονής που συνέταξε τον φερώνυμο –και γνωστό σε όλους– νόμο για τη δημιουργία του ΑΣΕΠ. Παρότι ο συγκεκριμένος νόμος συνεχίζει να έχει πολλά κενά, ασάφειες, δυσκολίες και «παραθυράκια», ήταν το πρώτο βήμα στην κατάργηση του κομματοκεντρικού κράτους. Προφανώς και όλοι μας θα θέλαμε να τρεφόμαστε μονίμως από το Δημόσιο, βολεμένοι σε θέσεις αμφίβολης χρησιμότητας, χωρίς αξιολόγηση, με παχυλούς μισθούς. Δυστυχώς όμως κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτές οι τακτικές είναι που οδήγησαν στη δημιουργία του τερατουργήματος μιας πολυέξοδης και γραφειοκρατούμενης κρατικής μηχανής. Οι δήμοι δεν μπορεί να είναι γραφεία ευρέσεως εργασίας. Αν σας έταξαν θέσεις, κακώς τους πιστέψατε. Αν θέλετε να τους τιμωρήσετε γι’ αυτό είναι δικαίωμά σας, όμως αυτό δεν θα το πετύχετε με το να μην ψηφίσετε. Θα το πετύχετε με το να μην τους ψηφίσετε, ψηφίζοντας παράλληλα αυτόν που πιστεύετε ότι σας ταιριάζει καλύτερα.
Ακούω τους νέους να λένε ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν γιατί όλοι τους έκαναν τη χώρα μπάχαλο. Κι εγώ μαζί σας είμαι. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω. Μα πιστεύω πως και η δύναμη είναι στα χέρια μας. Στη δημοκρατία που έφτιαξαν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, η μοναδική δύναμη που απέμεινε στον πολίτη είναι η ψήφος του. Και είναι μια μαγική δύναμη, αρκεί να μην την πετάξετε. Χρησιμοποιήστε τη και χρησιμοποιήστε τη σωστά.
Πάντοτε θεωρούσα ανέντιμο το χρίσμα των κομμάτων απέναντι στον κάθε υποψήφιο τοπικό άρχοντα. Ανέντιμο, γιατί αυτό το χρίσμα είναι που δίνει στα κόμματα το δικαίωμα να μετρούν τις δυνάμεις τους σε κάθε αυτοδιοικητική αναμέτρηση. Άλλο ένα κομματικό παιχνίδι, λοιπόν. Ο δήμαρχος και ο περιφερειάρχης, θέλουμε να νοιάζεται για εμάς και μόνο για εμάς. Όχι για τον κάθε πολιτικό αρχηγό που μπορεί να του τραβήξει το αυτί αύριο αν κληθεί να πάρει μια απόφαση που δεν θα συμφέρει την κεντρική εξουσία, αλλά την τοπική κοινωνία. Αν τα κόμματα θέλουν να μετρούν τις δυνάμεις τους συχνότερα, να κάνουν εθνικές εκλογές κάθε δύο χρόνια. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές όμως, είναι δική μας υπόθεση.
Ενημερωθείτε για το έργο των πολιτικών παρατάξεων της περιοχής σας. Αξιολογήστε το. Συγκρίνετε τις προγραμματικές τους δηλώσεις και αντιπαραθέστε αυτά που έταξαν πριν με αυτά που έκαναν μετά.
Η αποχή δεν είναι λύση, ούτε το λευκό, ούτε το άκυρο.
Πρακτικό παράδειγμα: Φανταστείτε ότι είμαστε δέκα άνθρωποι και αποφασίζουν να ψηφίσουν μόνον οι τρεις. Οι δύο ας θεωρήσουμε ότι ψηφίζουν από έναν διαφορετικό υποψήφιο και ο τρίτος ψηφίζει λευκό ή άκυρο. Οι δύο υποψήφιοι θα μοιραστούν έτσι το 50% των ψήφων μόνο από το 20% του εκλογικού σώματος! Ο τρίτος που ψήφισε λευκό/άκυρο, θεωρείται πρακτικά ότι δεν ψήφισε καν. Μαζί με τους άλλους επτά που δεν πήγαν κι αυτοί να ψηφίσουν, θα μπορούσαν να είχαν εκλέξει έναν πολύ καλύτερο υποψήφιο, διαμορφώνοντας τελείως διαφορετικά τις τύχες όλων μας.
Ξεχάστε λοιπόν τα ψευτοδιλήμματα με το μνημόνιο και την οικονομική κρίση. Ξεχάστε τις εξαρτήσεις, τις φιλίες, τις σκοπιμότητες και τα κόμματα. Ανασκουμπωθείτε και μη δηλώνετε παραίτηση από το δικαίωμά σας σε μια καλύτερη καθημερινότητα. Πίσω από το παραβάν είστε ο απόλυτος κυρίαρχος – δεν σας ελέγχει κανείς. Ψηφίστε υπεύθυνα για το μέλλον του τόπου σας. Το μέλλον το δικό σας και των παιδιών σας.
Είστε οι μόνοι υπεύθυνοι γι’ αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει αύριο. Και, ναι, μπορούμε να κάνουμε αυτό το αύριο πολύ καλύτερο για όλους μας, αρκεί να ξέρουμε τι και γιατί ψηφίζουμε.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "blah.blah" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
