Πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές.
Μόλις χθες, με αφορμή τα όσα παρατηρώ στον δρόμο ή στα social networks από τους υποψηφίους δημάρχους και συμβούλους τους, δημοσίευσα στο Facebook το παρακάτω σχόλιο:
Κρίνοντας από το IQ των υποψηφίων που είδα τις τελευταίες ημέρες (ένας εκ των οποίων μου μιλούσε μεθυσμένος), δεν μου κάνει εντύπωση που ελάχιστοι νοήμονες άνθρωποι έμειναν να ασχολούνται πλέον με την πολιτική. Μέχρι να διαβρωθούν κι αυτοί...
Το σχόλιο αυτό έγινε η αφορμή μιας μακράς συζήτησης μέσω Facebook και Twitter με φίλους που άλλοι συμφωνούσαν και άλλοι διαφωνούσαν με τη διατύπωσή μου. Μία παιδική μου φίλη, εξέχουσα και καλή πολιτικός σήμερα, θέλησε να μάθει περισσότερα για την αιτία της άποψής μου αυτής, καταλήγοντας να επεκτείνουμε την όλη συζήτηση, ανταλλάσσοντας μερικά emails.
Σήμερα, παρακολούθησα μέσω Twitter την παρέμβαση του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, όπου ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, έδωσαν τον λόγο σε εκατό νέους και καινοτόμους επιχειρηματίες να αναπτύξουν τις θέσεις και τις απόψεις τους σχετικά με την καινοτομία στις σύγχρονες αγορές (#younginnovGR στο Twitter, καθώς και στο YouTube, εισήγηση και δευτερολογία).
Από όλες αυτές τις πληροφορίες που γεννήθηκαν τις δύο τελευταίες ημέρες λοιπόν, αποφάσισα να σταχυολογήσω μερικά σημεία και να τα μοιραστώ εδώ μαζί σας, προσπαθώντας να δείξω το γιατί οι νέοι είναι τόσο απεχθείς με το πολιτικό σύστημα μα, κατ’ επέκταση, και με το ίδιο το μεταπολιτευτικό κοινωνικό σύστημα όπως αυτό κατέληξε να εκφράζεται πλέον στη χώρα μας.
Κάποιοι μάς χαρακτήρισαν (υποτιμητικά μα ρεαλιστικά) γενιά των 700 ευρώ. Κι αυτή η γενιά πρόλαβε να ζήσει μέσα σε μόλις δυο-τρία χρόνια τη δική της υποτίμηση, μετονομαζόμενη σε γενιά των 592 ευρώ. Μα ούτε κι αυτό είναι αληθές. Γιατί οι περισσότεροι αυτής της γενιάς ΑΝ δουλεύουν, δουλεύουν για πολύ λιγότερα, πολύ περισσότερο, ανασφάλιστοι, όμηροι και φοβισμένοι.
Κανένας νέος δεν τολμά πια να ξεκινήσει μια δική του επιχείρηση. Κανένας γονιός δεν τολμά να σπρώξει το παιδί του προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποτε το στερεότυπο ήταν οι γονείς να θέλουν να παντρέψουν τα παιδιά τους για να «αποκατασταθούν». Τώρα η προτεραιότητα είναι να τα διορίσουν. Όλα. Οπουδήποτε. Οπωσδήποτε.
Τα πανεπιστήμια κατέληξαν να θρέφουν κακούς καθηγητές και κακούς φοιτητές. Χωρίς εφόδια, χωρίς στόχευση, πλήρως ασύνδετοι με την κοινωνική παραγωγική αλυσίδα. Όλοι νοιάζονται μόνο για το πώς θα μπουν, όχι όμως και για το πώς θα βγουν από εκεί μέσα. Ένας φίλος μου «αγοράζει προϋπηρεσία», πληρώνοντας 1.000 ευρώ μαύρα σε λογιστικό γραφείο για να μάθει όσα δεν έμαθε στο ΤΕΙ. Κι αυτό, για να μπορεί να δουλέψει αύριο ως «βοηθός λογιστή», υπαμειβόμενος πρακτικά για να κάνει τη δουλειά ενός λογιστή.
Τολμούν μόνον οι θαρραλέοι. Που καταντούν γραφικοί, όταν βλέπουν ότι το κράτος τους υφαρπάζει φορολογικά το 40%, κόβοντάς τους την όρεξη να κοπιάσουν για να κερδίσουν περισσότερα.
Τολμούν και οι έξυπνοι. Που καταλήγουν να παρανομούν για να καταφέρουν να επιβιώσουν, κυνηγημένοι από το ΙΚΑ και το ΣΔΟΕ.
Φτάσαμε στο σημείο να μην παράγουμε τίποτα. Έχω γράψει πολλές φορές ότι οι επιδοτήσεις διέλυσαν την αγροτική παραγωγή. Ρώτησαν έναν Ολλανδό αν παίρνει αγροτική επιδότηση: «Καμιά φορά ναι, αλλά δεν μας νοιάζει. Είναι μόλις το 2% του τζίρου μας». Γιατί; Γιατί υπάρχει υγιής αγορά στην Ολλανδία, με σύγχρονα δημοπρατήρια όπου η αξία των προϊόντων εκτιμάται καθημερινά από τους τελικούς χονδρέμπορους, χωρίς απαρχαιωμένους συνεταιρισμούς, καρτέλ και κουμπάρους.
Βλέπω παλιές διαφημίσεις στο YouTube και θυμάμαι ένα σωρό ελληνικά προϊόντα από τα παιδικά μου χρόνια. Δεν υπάρχουν πια. Λένε ότι το ακριβό εργατικό χέρι ανεβάζει το κόστος – φέρνοντας ως παράδειγμα τις εταιρίες φασόν που έφυγαν στη Βουλγαρία. Οι υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Γερμανία, έχουν φτηνό εργατικό χέρι; Φτηνότερο από το δικό μας; Πώς καταφέρνουν να καινοτομούν, να παράγουν και να εξάγουν ένα σωρό προϊόντα;
Δεν περιμένω να ξεκινήσουμε αύριο να φτιάχνουμε αυτοκίνητα. Μα δεν είμαστε ικανοί να παράγουμε ούτε καν τα λάδια ή τα λάστιχα γι’ αυτά. Σας φαίνεται απίθανο;
Η δύναμη είναι (και πρέπει να είναι) μόνο στη νεολαία. Επί 35 χρόνια βιώνουμε την κακοποίηση και την πλήρη διάλυση του κράτους, πληρώνοντας τα λάθη των γονιών μας. Αυτών των γονιών που έμαθαν να ξεπουλιούνται , να διαφθείρονται και να διαπλέκονται, διεκδικώντας το δικό τους δικαίωμα σ' ένα απατηλό και δανεικό όνειρο. Ο Πάγκαλος έλεγε αλήθεια με τη γνωστή φράση «μαζί τα φάγαμε». Μόνο που η αλήθεια αυτή ήταν μισή. Ναι, μαζί τα φάγαμε γιατί εσείς μας τα ταΐσατε για να συντηρήσετε το πελατειακό σας κράτος, πανικοβλημένοι σε κάθε προεκλογική αναμέτρηση.
Μεγαλώσαμε σε ένα κράτος δίχως συνέχεια. Καμένη γη παρελάμβαναν όλοι και καμένη γη παρέδιδαν. Και ήρθε όλο αυτό το κάρβουνο στη δικιά μας γενιά να φράξει τώρα και την τελευταία ελεύθερη κυψελίδα στους πνεύμονές μας.
Ποιο νομίζετε ότι είναι το μοντέλο ανάπτυξης που έχει ανάγκη ο τόπος; Μπορώ να το συνοψίσω πολύ απλά σε τρεις μόλις άξονες.
-
Φορολογία στο 10% για όλες τις επιχειρήσεις (κατά το επιτυχημένο Κυπριακό μοντέλο), ώστε να ελαχιστοποιηθεί η φοροδιαφυγή, να ανοίξει η αγορά και να περιοριστεί η εκροή κεφαλαίων προς το εξωτερικό.
- Εξάλειψη της γραφειοκρατίας, δίνοντας τη δυνατότητα για τη σύσταση νέας εταιρίας απλά, μέσω διαδικτύου μέσα σε 10 λεπτά (κατά το επιτυχημένο Αμερικάνικο μοντέλο), καταργώντας παράλληλα τις θεωρήσεις βιβλίων και υιοθετώντας το σύστημα της online έκδοσης αποδείξεων και τιμολογίων.
- Σύσταση ενός κρατικού φορέα διαχείρισης entrepreneurs και venture capitals, άρρηκτα συνδεδεμένου με την πανεπιστημιακή κοινότητα, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τα φωτεινότερα μυαλά που διαθέτει η χώρα στο marketing. Με απλά λόγια: μην δίνετε επιδοτήσεις τύπου ΕΣΠΑ απλώς και μόνο για να στηρίξετε τις παραδοσιακές πεθαμένες επιχειρήσεις. Αλλά:
-
Ασχοληθείτε με τις παραδοσιακές επιχειρήσεις προκειμένου να τις βοηθήσετε να γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Όχι μαζικά. Μία μία, ξεχωριστά, μελετώντας τον φάκελό τους και αναλαμβάνοντας αυτές με τις υψηλότερες πιθανότητες εξυγίανσης. Πολλές θα μπορούσαν να γίνουν πιο ανταγωνιστικές μόνο με τη σωστή καθοδήγηση (εξοικονόμηση πόρων, εκσυγχρονισμός, διαφήμιση, άνοιγμα σε νέες αγορές), χωρίς καν να λάβουν επιδότηση γι’ αυτό.
-
Στηρίξτε οικονομικά τις νέες επιχειρήσεις που είναι διατεθειμένες να παράγουν όσα έχει ανάγκη η χώρα για να εκμηδενίσουμε τις εισαγωγές (αγροτική παραγωγή, εργαλεία, υπηρεσίες, μηχανήματα, αναλώσιμα, λογισμικό, κ.λπ.).
- Στηρίξτε οικονομικά τις νέες startups που έχουν καινοτόμες (και σχετικά εύκολα υλοποιήσιμες) ιδέες, με σκοπό την εξαγωγή των ελληνικών προϊόντων και την εισροή συναλλάγματος. Το “Invest in Greece” του Υπουργείου Οικονομικών, μπορεί να βοηθήσει θαυμάσια προς αυτή την κατεύθυνση, γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι κάνουν ήδη εξαιρετική δουλειά.
Όλη η συζήτηση που γίνεται 35 χρόνια στα πανεπιστήμια της χώρας, εξαντλείται σε τρία βασικά ζητήματα: ποιος θα καταργήσει ή όχι το άσυλο, ποιος θα δώσει το 5% του ΑΕΠ στην Παιδεία και ποια παράταξη κερδίζει κάθε φορά τις εκλογές. Ειδικά σε αυτό το τελευταίο, οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί κλείνουν το μάτι με νόημα στους φοιτητές, παρακινώντας τους να αυξήσουν την κομματική τους δύναμη και επιρροή με κάθε τρόπο.
Κοινώς, μπούρδες.
Για το άσυλο έχω εκφραστεί και παλιότερα, αποτελεί τη μεγαλύτερη ανοησία όλων των εποχών που υποθάλπει το έγκλημα σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία. Άλλωστε, στην ακραία περίπτωση της κατάλυσης μιας δημοκρατίας, κανείς δικτάτορας δε νομίζω να τρομάξει από έναν δημοκρατικό νόμο και δη και αυτόν του ασύλου.
Για το 5%, τρέμω στη σκέψη ότι τα πανεπιστήμια μπορεί να πριμοδοτηθούν αύριο αφειδώς, χωρίς να έχουμε ασχοληθεί πρώτα με την εξυγίανσή τους. Και τι σημαίνει εξυγίανση; Να καταργήσουμε τις σχολές χωρίς ζήτηση, να δημιουργήσουμε νέες, καινοτόμες που να έχουν άμεση σχέση με τον παραγωγικό άξονα της χώρας, να συμμαζέψουμε τους κακούς και ανεξέλεγκτους καθηγητές και να σταματήσουμε να δημιουργούμε φοιτητές με ελλιπείς ή καθόλου γνώσεις που μένουν στο τέλος με το… χαρτί στο χέρι. Ο πανεπιστημιακός τίτλος σπουδών πρέπει να γίνει άμεσα ένας σπουδαίος τίτλος τιμής και όχι ένας απαξιωτικός τίτλος ντροπής.
Τέλος, έχουμε τους κομματικούς μηχανισμούς. Αυτό το καρκίνωμα της Δημοκρατίας μας, αυτή τη σάπια και νοσηρή κατάσταση που μαθαίνει από την αρχή στους νέους της χώρας να συναλλάσσονται, να «ντιλάρουν» και να εξαρτώνται από τα κέντρα της εξουσίας. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό το τι κάνουν οι παρατάξεις στα πανεπιστήμια: δελεάζουν τους φοιτητές από ταξίδια και πάρτι, μέχρι το πέρασμα των μαθημάτων από τους «συμβατούς» καθηγητές που ελέγχουν ή ακόμα και δουλειά εντός ή εκτός πανεπιστημίου. Όσοι από τους νεολαίους αυτούς «τσιμπήσουν», προαλείφονται αργότερα για τις κομματικές νεολαίες με απώτερο σκοπό το κόμμα και, για κάποιους, το κοινοβούλιο. Το σύστημα είναι τεράστιο και τους χωράει όλους.
Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει για να αποδείξει τη δημοκρατικότητα και την αναγκαιότητα των κομματικών παρατάξεων στην εκπαίδευση. Εγώ θα πω μόνον τούτο: Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι η κιβωτός της ελεύθερης σκέψης. Κρατήστε τα λοιπόν ελεύθερα, χωρίς καλούπια εξαρτήσεων. Αφήστε τους νέους να αποφασίσουν αν επιθυμούν την ενασχόληση με αυτή την πολιτική ή επιθυμούν να φτιάξουν ένα νέο "σύστημα" κατά τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Αφήστε τους να έχουν την πλήρη ευθύνη για τη ζωή που θα ζήσουν και που θα παραδώσουν στα δικά τους παιδιά.
Η γενιά που δεν «ψήνεται» να ντιλάρει, είναι η μόνη ελπίδα της χώρας. Όμως μην τους περιμένετε να ψηφίσουν σ’ αυτές τις εκλογές. Θα πρέπει, αναγκαστικά, να βολευτείτε με τους άλλους, που δήλωσαν υποταγή, όπως πιθανότατα έκαναν κι οι γονείς τους.
Μην υποτιμάτε την apolitique génération που εσείς οι ίδιοι δημιουργήσατε. Χρησιμοποιήστε τη όσο είναι καιρός, γιατί το κύμα φυγής έχει γιγαντωθεί. Δώστε τους λόγο να μείνουν και να δουλέψουν στη χώρα που αγαπούν. Στη χώρα τους.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "blah.blah" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
