Τους τελευταίους μήνες, έλειπα για μεγάλα διαστήματα από το σπίτι μου. Και επειδή -βρισκόμενος διαρκώς σε κίνηση- δεν ενημερωνόμουν και πολύ, όποτε έμενα στο σπίτι άνοιγα την τηλεόραση. Όπως έκανα συνήθως δηλαδή και τον χειμώνα.
Το γεγονός όμως ότι πλέον ενημερωνόμουν με πολύ μεγάλα διαλείμματα αποχής, μου δημιούργησε μια απότομη αποστροφή στο χαζοκούτι. Από τη μία οι νιοστές ηλίθιες επαναλήψεις, από την άλλη η -τόσο αρνητικά δοσμένη- επικαιρότητα στα δελτία ειδήσεων, με έκαναν ένα πρωί και πήρα μία πολύ σοφή απόφαση: μετακίνησα την τηλεόρασή μου σε ένα απολύτως μη-βολικό σημείο μέσα στο σπίτι. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου.
Επί δέκα ημέρες δεν ήταν καν συνδεμένη. Όταν τελικώς τη σύνδεσα -όχι από στερητικό σύνδρομο αλλά κυρίως επειδή το ζητούσαν κάποιοι φίλοι που έρχονταν στο σπίτι και τους έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός να μένει σβηστή η τηλεόραση- διαπίστωσα το εξής καταπληκτικό: δεν την ήθελα πλέον. Τη θεωρούσα περιττή. Και μάλιστα τόσο περιττή, που καμιά φορά τη χάζευα να στέκει εκεί μόνη της στη γωνία και αισθανόμουν ότι ενδόμυχα τη χλεύαζα. Σαν να σκεφτόμουν "άναψε μόνη σου αν μπορείς τώρα, να δούμε τι έχεις να μας πεις" :)
Παράνοια θα πείτε. Ίσως. Πέρα απ' την πλάκα του πράγματος όμως, ήταν όντως έτσι. Δεν την ήθελα πλέον. Και ακόμη χειρότερα, έκανα άλλη μια θλιβερή διαπίστωση: πόσο μηχανικά και υπνωτισμένα την άνοιγα τόσο καιρό. Όταν γύριζα τον χειμώνα κουρασμένος από τη δουλειά, για να με συντροφεύσει στο φαγητό μου, όταν βαριόμουν να κάνω οτιδήποτε άλλο, λίγο πριν κοιμηθώ για να με πάρει ο ύπνος. Καμιά φορά κοιμόμασταν και παρέα. Αυτή να λέει τα δικά της κι εγώ να κάνω υπνοπαιδεία με τις αηδίες (aka τηλεμάρκετινγκ) που τσαμπουνούσε.
Ποιός είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά; Δεν την άνοιγα σχεδόν ποτέ επιλεκτικά.
Ακόμη κι όταν στα τελευταία της την επέλεγα μόνο για να δω ειδήσεις, απογοητευόμουν. Έβρισκα τόσο τρομερά κατευθυνόμενη την πληροφόρηση από τα δελτία ειδήσεων, που όταν διασταύρωνα τις ειδήσεις αυτές με κάποια έντυπα ή ακόμη ακόμη και με απόψεις διαφόρων φίλων (μιας και καμιά φορά το λαϊκό αίσθημα και το ένστικτο εν γένει, είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να βγάλεις συμπεράσματα), έβρισκα τεράστιο χάσμα και παραπληροφόρηση.
Θα μου πείτε γιατί δεν την πέταξα. Ομολογώ πως ήμουν έτοιμος, ειλικρινά, να τη χαρίσω σε κάποιον ή να την ανακυκλώσω. Προτίμησα όμως να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου μαζί της και να μη λειτουργήσω τόσο φασιστικά (κρίμα είναι και δε μου πάει και καθόλου). Το έκανα λοιπόν με τους εξής τρόπους:
α) Κύρια πηγή ενημέρωσής μου πλέον είναι τα blogs. Τάισα στον Google Reader μου καμιά 40αριά αξιόλογα και ενδιαφέροντα blogs με ουσιαστική άποψη (τόσο των συντακτών τους όσο και των επισκεπτών τους στα σχόλια που αφήνουν). Ταυτοχρόνως άρχισα να παρακολουθώ τη διεθνή ειδησιογραφία.
β) Άρχισα να αγοράζω ξανά εφημερίδες. Όχι κάθε μέρα και όχι αυτές τις κλασάτες με τα DVD και τα περιοδικά. Αυτές τις έχουν άλλωστε οι καναλάρχες - οπότε πάνω κάτω λένε τα ίδια με τις ειδήσεις τους. Αλλά τις άλλες, τις άσημες που πατάνε στην πένα τους και όχι στο περιτύλιγμα και στην τηλεοπτική διαφήμιση (αλήθεια, αυτό το τηλεοπτικό spam θα το ελέγξει ποτέ κανείς;).
γ) Ξεσκόνισα το ραδιόφωνό μου. Πλέον ανοίγει πρώτο όταν βρίσκομαι στο σπίτι και με ηρεμεί με υπέροχες μουσικές.
Τι κέρδισα; Ηρεμία.
Δεν περιμένω να καταλάβω ότι ο τάδε υπουργός είναι λαμόγιο επειδή ανέκυψε τώρα το θέμα με το Βατοπαίδι. Το ήξερα από πριν γιατί είχα μετρήσει τη φάτσα του, κοιτώντας τον στα μάτια. Ειλικρινά με αφήνει παντελώς αδιάφορο αν έφαγε 10 ή 110. Ήμουν σίγουρος και γι' αυτόν και για αρκετούς άλλους, χρόνια τώρα.
Δεν αντέχω να επιδίδομαι σε αγώνα δρόμου (και χρόνου) για να κατασταλάξω σε μία άποψη. Δόξα τω Θεώ, τα δελτία της ελληνικής τηλεόρασης είναι σε αρκετά καλό βαθμό πολυφωνικά (αλληλοσκοτώνονται μεταξύ τους οι καναλάρχες, γι' αυτό - όχι ότι μας αγαπάνε δηλαδή) - πλην όμως για να κατασταλάξω εγώ στη δική μου γνώμη, πρέπει να τα παρακολουθήσω όλα. Επειδή όμως αυτό είναι πρακτικώς αδύνατον, θα πρέπει να αποδεχτώ μονομερώς την πολύ συγκεκριμένη άποψη του εκάστοτε καναλιού. "Ευχαριστώ, δεν είμαι φίλος" (c) Τζιμάκος.
Προτιμώ να διαβάζω διάφορες εφημερίδες άμα και όποτε έχω εγώ τον χρόνο να το κάνω. Να διασταυρώνω τις πληροφορίες μου και να τις μπολιάζω με τις απόψεις του απλού κόσμου στα blogs. Να γεμίζω τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο μου με μουσική και όχι με τα επαναλαμβανόμενα τηλεσκουπίδια.
Παρόλα αυτά, η τηλεόραση παραμένει στη γωνία της. Και την ανάβω κάποιες λίγες ώρες την εβδομάδα. Διαλέγω τα καλά της κομμάτια (που φυσικά και υπάρχουν), κυρίως για να ψυχαγωγηθώ. Πολύ επιλεκτικά όμως. Σε όλα τα υπόλοιπα, ανατρέχω απλώς για να μου επιβεβαιώνει ότι παραμένω σώφρον και υγιής.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "blah.blah" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
