Βγήκα στον κεντρικό και βαδίζοντας δίπλα στα εγκαταλειμμένα στρατόπεδα, προχώρησα δυτικά. Καλή μέρα. Ανοιξιάτικη. Το βάδισμα άνετο. Τα αμάξια λίγα. Η κίνηση το ίδιο. Τεράστια η διαφορά από τις καλοκαιρινές που ο χώρος σφύζει από ζωή, καθώς η ακρογιαλιά, σ' αυτό το μέρος της πόλης, τραβά τους λουόμενους της περιοχής και είναι μια καλή λύση για όσους δεν μπορούν ή δεν ευκαιρούν να φύγουν μακρύτερα. Έφτασα στου Μπέλου. Έστριψα αριστερά και περνώντας πάνω απ' τα παλιά σφαγεία, κύκλωσα το ιστορικό δασάκι στην "Παναγούδα" που φύτεψε ο Βενιζέλος κι ακόμα μένει ζωντανό σε πείσμα όσων θέλουν να "καθαρίσουν" τον χώρο.
Μια-δυο στροφές αργότερα βρέθηκα κάτω από το παλιό (κι ακόμα σε λειτουργία) Νοσοκομείο. Η μεταφορά στο νέο έχει αναβληθεί επ' αόριστον. Πιο πέρα το παραδοσιακό καρνάγιο. Μια ανηφορίτσα ακόμη και περνώντας κάτω απ' το σύμβολο της πόλης νάμαι στην πλατεία δικαστηρίων που κι αυτά περιμένουν την μεταστέγασή τους.
Έφτασα. Στην ώρα μου μάλιστα για το ραντεβού που έχω στα ιατρεία της Ομονοίας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "I'm just a walker" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
