Εδώ όμως τα γρανάζια φαίνονταν να γυρνάνε πολύ αργά για τις δικές του ιδέες. Ο Πατέρας του (και αφεντικό στην ουσία) ήταν «παλαιών αρχών» και ο μεγάλος αδελφός δεν έπαιρνε ρίσκα.
Υπήρχε μια χώρα μακριά που πρόσφερε επενδυτικές ευκαιρίες, ιδανικές κατά την άποψή του, την οποία όμως κανείς από την οικογένεια δεν συμμεριζόταν. Παρ’ όλες τις προσπάθειές του, είδε ότι εδώ δεν τον καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν γνώμη. Το δούλεψε λοιπόν στο μυαλό του, δεν ξέρω πόσο καιρό, και το πήρε απόφαση. Μάζεψε ό,τι είχε και δεν είχε, πήγε, οργανώθηκε κι έριξε τα κεφάλαιά του στην αγορά προσδοκώντας μια καλύτερη, πλούσια και εύκολη ζωή. Και μια δικαίωση.
Κάποτε όμως ή «φούσκα» έσκασε και τα «χαρτιά» του «κάηκαν». Γλίτωσε την φυλακή μετά βίας. Αλλά κι έτσι, το ίδιο φυλακισμένος ένοιωθε. Χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά, χωρίς επαφές.
Παντού κλειστές πόρτες.
Να γυρίσει πίσω ταπεινωμένος; Όχι βέβαια.
Θα δεχθεί την δουλειά που του πρότεινε εκείνος ο μυστήριος που μήνες τώρα τον κυνηγούσε. Δεν του ενέπνεε εμπιστοσύνη αλλά τώρα δεν μπορούσε να είναι επιλεκτικός.
Την δέχτηκε λοιπόν. Και την επόμενη που παρουσιάστηκε ύστερα από λίγο στα ξαφνικά, και την άλλη την έκτακτη, και κάθε άλλη που κανείς δεν έπιανε στα χέρια του. Όλες για μισό πιάτο φαΐ. Και δεν ήταν τόσο βρώμικες όσο του φαινόταν στην αρχή.
Ή μήπως …συνήθισε;
Μα τώρα είναι δεμένος. Και μόνο αυτά τα "χαρούπια" έχει για να ζει.
Να μπορούσε να εξαφανιστεί!!
Μήπως να ξανασκεφτόταν την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη;
Αν όχι σαν γιος, έστω, ως χρηματιστής αν το δει, αυτή είναι με τα σημερινά δεδομένα η καλύτερή του επενδυτική ευκαιρία!!
Αφιερωμένο στον Mat που με ...ενέπνευσε
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "I'm just a walker" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
