Δεν μπορώ...Τα βράδυα πλεον δεν κοιμάμαι...Οχι αν η ώρα δεν πάει 5 ή 6 το πρωί...Σκέψεις με βασανίζουν ανελέητα..Φίλοι,σπουδές,καυγάδες,έρωτες,αγάπες,υγεία...
Ολα μα όλα μου έρχονται όταν ξαπλώνω...Οπως πάντα προσπαθώ να συνέλθω..Να με χαστουκίσω και να πω:"Σύνελθε μωρη ηλίθια..Είσαι μια χαρά και παραπονιέσαι?Τι να πουν και άλλοι με σοβαρά προβλήματα?"..Και δεν έχω και άδικο..Η μία Λένα θέλει να κάτσει,να βουλιάξει στη μιζέρια,να κλάψει μέχρι να της κοπεί η ανάσα,να ξεσπάσει,να ξεθυμάνει..Η άλλη όμως,η παλαβή Λένα,αυτή που χρόνια τώρα υπερισχύει,με χτυπάει να ξυπνήσω.."Τι και αν δεν σε θέλει,τι και αν κοπηκες σε ένα μαθημα,τι και αν δεν ξέρεις τι νιώθεις...Η πρώτη είσαι ή η τελευταία..Δες έξω..Ανοιξη,καλοκαίρι..Η ζωή ειναι μπροστά σου μωρή τρελή.."Και ναι,είμαι τρελή..Γι'αυτό βάζω στο τέρμα στο beat it στη νέα εκδοση με την fergie και προσμένω...Τι προσμένω?Τη ζωή...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Crazy Waters!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
