Περισσότερα... »
skip to content
Kavala Blogs » Κωστής Σιμιτσής | |||
|
Τα επιλεγμένα blogs του νομού Καβάλας με μια ματιά |
|||
34535 άρθρα από 85 πηγές
Aa - Zz
(21115)
Αα - Ωω
(13420)
Ο αγαπητός Θόδωρος Καλλιοντζής, όταν στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ανακοίνωσα πως θα αναθέσω δίωρη ή τρίωρη εκπομπή του δημοτικού ραδιοσταθμού σε ντόπιο εκδότη-δημοσιογράφο, με έντονα απαξιωτικό τόνο μου είπε «θα έπρεπε να ντρέπεσαι».
Επειδή η ντροπή δεν είναι κάτι μεταδοτικό αλλά ή την έχεις ή τη στερείσαι, ας δούμε τι είχε στο πρόσφατο παρελθόν ο τιμητής των πάντων αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Δήμο μας.
Υποψιαζόμενος ότι χρωστούσε την εκλογική του νίκη επί του Γιάννη Καρατζιώτη το 1998 μεταξύ άλλων και στο γεγονός πως ο τελευταίος δεν είχε οργανωμένο γραφείο τύπου στη Νομαρχία Καβάλας, αποφάσισε την πρόσληψη δημοσιογράφου. Προσέλαβε λοιπόν τον Κ.Τ., νεαρό Καβαλιώτη δημοσιογράφο. Επειδή όμως ούτε ο νόμος ούτε ο Οργανισμός της Νομαρχίας πρόβλεπαν τέτοια θέση, τον πήρε ως “ειδικό σύμβουλο”. Λίγα χρόνια μετά η πρόσληψη θεωρήθηκε παράνομη, για κάποιους τυπικούς λόγους. Έτσι, η υπηρεσία αρνούνταν να καταβάλει τους μισθούς του Κ.Τ. Όμως το καλό το παλικάρι ξέρει και άλλο μονοπάτι. Συνέχισε να απασχολεί παράτυπα τον Κ.Τ. στο κρίσιμο πόστο του. Σε λίγο καιρό ο δημοσιογράφος άσκησε αγωγή κατά της Νομαρχίας, την οποία κέρδισε στο δικαστήριο με τη βοήθεια του μάρτυρα “υπεράσπισης” Ι.Χ, ιδιοκτήτη τοπικού εκδοτικού συγκροτήματος, επίσης γνωστού τιμητή των πάντων.
Από την όλη μεθόδευση η Νομαρχία Καβάλας κλήθηκε να καταβάλει στον Κ.Τ. το εύλογο ποσό των 52.000 € περίπου, που με τους τόκους και τις λοιπές επιβαρύνσεις έγινε περίπου 91.000€, δηλαδή περίπου 1.800 € το μήνα (πόσα έπαιρνε τότε ο νεοδιορισμένος νομαρχιακός υπάλληλος;).
Όλα αυτά ήταν νόμιμα βεβαίως, ήταν όμως και ηθικά;
Αντίθετα, για τη ολιγόωρη και ολιγόμηνη καθημερινή εκπομπή του στο δημοτικό ραδιοσταθμό ο επιλεγείς εκδότης-δημοσιογράφος δεν θα επιβαρύνει το Δήμο Καβάλας παρά μόνο με το συμβολικό ποσό των 100 € συνολικά. Παράλληλα, θα αναβαθμίσει τον Ρ/Σ τηρώντας τη δημοσιογραφική δεοντολογία και χωρίς να εκμεταλλεύεται την εκπομπή εμπορικά δηλαδή δεν θα υπάρχουν διαφημίσεις. Κι όλα αυτά θα γίνουν πιλοτικά, για τρείς μονάχα μήνες, προκειμένου να δοκιμαστεί ο δημοτικός Ρ/Σ σε συνθήκες πραγματικής ειδησεογραφικής-ενημερωτικής λειτουργίας.
Φυσικά, ο παραπάνω δεν θα είναι μόνος του, αφού ήδη και άλλοι έγκριτοι Καβαλιώτες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την παραγωγή εκπομπών στο δημοτικό Ρ/Σ, άλλοι εθελοντικά, άλλοι με συμβολική ή και με εύλογη αμοιβή.
Τα συμπεράσματα δικά σας…
Ο Δήμαρχος Καβάλας
Κωνσταντίνος Σιμιτσής
«Πριν από 15 χρόνια, όταν πρωτοήρθα για δουλειά στο Βέλγιο, όλες οι πόρτες άνοιγαν μόλις δήλωνα πως είμαι Έλληνας. Σήμερα, η κατάσταση γύρισε ανάποδα. Όλοι μου φαίνονται κουμπωμένοι κι επιφυλακτικοί όταν μαθαίνουν τι είμαι».
Ο συνομιλητής μου είναι σαφής. Περισσότερο δεν γίνεται. Πίνουμε καφέ στο γραφείο του, στην πλατεία Λουξεμβούργου των Βρυξελλών, μπροστά από το μπλοκ των κτιρίων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πρόκειται για ένα από τα κεντρικότερα και συμβολικότερα σημεία σ’ ολόκληρη τη γηραιά μας ήπειρο – σημάδι επαγγελματικής επιτυχίας.
Όμως το μέλλον είναι αβέβαιο. Η κρίση μαστίζει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα γραφεία ευρωσυμβούλων κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Τα προγράμματα λιγοστεύουν ή γίνονται πιο ουσιαστικά.
Ή, απλώς, έχει φουντώσει ο ανταγωνισμός μεταξύ των πόλεων και των κρατών.
Συνεχίζει ο συνομιλητής μου, «σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είμαστε υποχρεωμένοι να λειτουργήσουμε συλλογικά, μεθοδικά, ομαδικά. Τα καταφερτζίδικα κόλπα έχουν λήξει προ πολλού. Έχουμε πόλεμο. Πότε θα το καταλάβουμε επιτέλους;»
Δύο δεκαετίες χρηματοδοτήσεων και κοινοτικών πλαισίων πέρασαν. Η χώρα μας ωφελήθηκε, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όμως η σύγκλιση δεν επιτεύχθηκε. Παραμένει όνειρο απατηλό. Και η απόσταση μεγαλώνει. Αυτοί που ήταν καλύτεροι από εμάς γίνονται ακόμη πιο καλοί. Οι χειρότεροι μας έφτασαν, αν δεν μας προσπέρασαν κιόλας. Πατώσαμε και δεν λέμε να το καταλάβουμε.
Σύμφωνα με τον συνομιλητή μου δεν υπάρχει πια κανένα γραφείο στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που να εξυπηρετεί ελληνικά συμφέροντα. Κάποιες Περιφέρειες, ανάμεσά τους και η δική μας, είχαν γραφεία, με προσωπικό, μισθούς, διευθυντές. «Αλλά τα αποτελέσματα ήταν μηδαμινά», συνεχίζει απτόητος. «Ή, ακόμη χειρότερα, ήταν αρνητικά. Δεν μπορείς να παλέψεις μέσα στην Κομισιόν με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ευθύνη των στελεχών. Περισσότερο εννοώ το δημόσιο λογιστικό με τον περιβόητο έλεγχο των δαπανών από το Ελεγκτικό Συνέδριο».
Πραγματικά, αυτό που στις μέρες μας είναι πράξη ευθύνης και διαφάνειας, απαραίτητη ύστερα από το όργιο σπατάλης των προηγούμενων κυβερνήσεων και όλης της κοινωνίας, δεν μπορεί να εφαρμοστεί παντού. Δεν μπορείς να έχεις δυναμική συμμετοχή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι με απαγορεύσεις, περιορισμούς, οικονομική και λογιστική γραφειοκρατία. Κι αν ο Ελεγκτής Νομιμότητας έχει κάποιο λόγο στο εσωτερικό πεδίο, τι θα μπορέσει να πει για τις διεθνείς σχέσεις ενός Δήμου ή μιας Περιφέρειας; Για την αργή οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης με την κοινοτική γραφειοκρατία; Για τη μακροπρόθεσμη επένδυση που συνιστά το ενεργό lobbying, ώστε να μη περιμένουμε τα προγράμματα ως φτωχοί συγγενείς αλλά να τα συνδιαμορφώνουμε σύμφωνα με τις ανάγκες και τις προτεραιότητές μας;
Αυτά κάνουν τώρα όλοι οι άλλοι. Όχι όμως εμείς. Στο όνομα της νομιμότητας διαπράττουμε το έγκλημα να απομονώνουμε τη χώρα, να την απομακρύνουμε από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, να την καθιστούμε ολοένα και πιο αναξιόπιστη, μίζερη, κακομοίρικη. Πριν μας διώξουν οι ξένοι βαριεστημένοι από τις ανακολουθίες, την αστοχασιά, την ασυδοσία αλλά και την υποκρισία της τυπικής νομιμότητας, κλειστήκαμε εμείς οι ίδιοι στο καβούκι της απόσυρσης, του κοινωνικού, εθνικού και θεσμικού αυτισμού.
«Μα θα μας διώξουν από την ΕΟΚ;», μπορεί κανείς εύλογα να αναρωτηθεί. Όχι βέβαια, είναι η απάντηση, που δεν πρέπει όμως ούτε να μας ανακουφίσει ούτε να μας καθησυχάσει. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να μας αντιμετωπίσουν χωρίς να διαταράξουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη δική μας μακαριότητα. Ήδη αυτό συμβαίνει. Δεν μας ρωτάνε, δεν μας σέβονται, δεν ζητούν τη συνεργασία μας. «Αρκεί κανείς να δει σε πόσα νέα προγράμματα είναι επικεφαλής κάποιος ελληνικός φορέας, ΟΤΑ, Περιφέρεια, ΑΕΙ, ΤΕΙ ή οτιδήποτε άλλο. Ή να δει πού συμμετέχουν συμπληρωματικά οι παραπάνω φορείς – πόσοι και ποιοι. Οι αριθμοί είναι απογοητευτικοί», επισημαίνει ο συνομιλητής μου.
Κατά την άποψή του πρέπει να εκπονηθεί τάχιστα ένα εθνικό πλαίσιο στρατηγικής που θα θέτει στόχους σε τοπικό, περιφερειακό και κρατικό επίπεδο. Για την υποστήριξή του δεν αρκούν τα σημερινά νομικά και οικονομικά εργαλεία, που θα πρέπει να αναμορφωθούν. «Χρειάζεται ν’ αλλάξουμε μυαλά» τονίζει συνεχώς. «Κανένας νόμος δεν διασφαλίζει την ηθική ακεραιότητα του συστήματος και των εκπροσώπων του. Αντίθετα, οι ηθικά ακέραιοι δεν χρειάζονται τους νόμους».
Ωραία λοιπόν! Η πολιτική θα υποκατασταθεί από την ηθική; «Όχι βέβαια! Όμως άλλο να προσπαθείς να διασφαλίσεις τη διαφάνεια και τη χρηστή διοίκηση κι άλλο να μπλοκάρεις τα πάντα με την άκαμπτη προσήλωση που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα, ιδίως την ευρωπαϊκή».
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Όσοι κρατικοί ή αυτοδιοικητικοί φορείς είχανε γραφεία στις Βρυξέλλες, τα έκλεισαν. Οι προσλήψεις έπρεπε να γίνουν με ΑΣΕΠ, δεν μπορούσε να εφαρμοστεί το κριτήριο της αποτελεσματικότητας στην εργασία των στελεχών, οι δείκτες ποιότητας απαγορεύονταν όπως και η δυναμική αξιολόγησή τους. Έτσι, τα στελέχη απλώς κάθονταν στα γραφεία τους και περίμεναν να τους θυμηθούν οι ξένοι για καμιά συνεργασία. Οι δαπάνες άρχισαν να μην εγκρίνονται από το Ελεγκτικό Συνέδριο, άλλοτε γιατί η λειτουργία γραφείου ενημέρωσης στις Βρυξέλλες δεν ανάγεται στη λειτουργία των ΟΤΑ και δεν ανήκει στις αρμοδιότητές τους, άλλοτε γιατί ο Δήμος πρέπει να έχει έναν αποκλειστικά προμηθευτή π.χ. στο πετρέλαιο θέρμανσης ή στη γραφική ύλη (φαντάζεστε να στέλνουμε Α4, μελάνι και στυλό από την Καβάλα στις Βρυξέλλες;) – οι λόγοι μπορούν να είναι άπειροι, αρκεί ο Ελεγκτής να είναι επινοητικός και να θυσιάζει την ασφάλεια δικαίου μπροστά στον δημοσιονομικό δογματισμό.
Επειδή το Υπουργείο Εσωτερικών αντιλήφθηκε πως ο έλεγχος των αυθαιρετούντων δημάρχων είναι δύσκολος, απαγόρευσε την ίδρυση από τους Δήμους ή τη συμμετοχή σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρίες (νόμος Παυλόπουλου), σε ανώνυμες εταιρίες ή σε άλλα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (νόμος Ραγκούση). Εδώ έχουμε την αντίφαση, ενώ ο νόμος του Καλλικράτη έγινε μεταξύ άλλων για να ελεγχθεί η ασυδοσία των δημάρχων, στο τέλος απαγορεύεται στους Δήμους κάθε ανοιχτή δραστηριότητα – η εγχείρηση φαίνεται να πετυχαίνει και ο ασθενής να πεθαίνει.
Η τιμωρία ξεπερνάει κατά πολύ το άμεσο πλήγμα σε βάρος των τοπικών κοινωνιών και θυματοποιεί ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, που βλέπει τις ευκαιρίες να χάνονται ακόμη μια φορά.
«Η Ευρώπη ετοιμάζει το νέο πλαίσιο 2013 – 2020», μου θυμίζει ο συνομιλητής μου. «Ποια είναι η θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης; Τι λέει η κάθε Περιφέρεια; Οι ΟΤΑ θα λάβουν μέρος στην προετοιμασία και τη διαμόρφωση της τελευταίας ίσως χρηματοδότησης της χώρας μας;».
Δεν έχει άδικο. Από παντού στην Ευρωπαϊκή Ένωση πληθαίνουν οι φωνές για την κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων στον Ευρωπαϊκό Νότο, ιδίως στην Ελλάδα. Οι τελευταίες τάσεις είναι να καταργηθεί ο περιορισμός του 75 % του Μέσου Όρου του Κοινοτικού ΑΕΠ προκειμένου να χρηματοδοτηθεί μια Περιφέρεια. Αν χρηματοδοτούνται μόνον οι φτωχές χώρες, τότε οι πλούσιες θα πάψουν να ενδιαφέρονται και να πληρώνουν τη δαπάνη. «Αυτό βέβαια σημαίνει πως ο ανταγωνισμός σκληραίνει, νέοι παίκτες πολύ καλά προετοιμασμένοι θα διεκδικούν τα κονδύλια, που κι αυτά σταδιακά θα λιγοστεύουν».
Με την οικονομική κρίση να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, οι περιοριστικές πολιτικές γίνονται πλέον καθεστώς. Ακόμη και στις πλούσιες περιοχές του Βορρά υπάρχουν θύλακοι φτώχειας. Στην ισχυρή Γερμανία οι μισθοί είναι καθηλωμένοι στα ίδια επίπεδα την τελευταία δεκαετία, διευρύνονται οι κανόνες ελαστικής εργασίας και καταργούνται κεκτημένα δικαιώματα. «Οι πλούσιοι ισχυρίζονται, και όχι άδικα ίσως, ότι ένα ευρώ που επενδύεται στην περιοχή τους αποδίδει περισσότερο παρά αν επενδυόταν σε μια διεφθαρμένη χώρα του Νότου». Τι απομένει λοιπόν; Στο πλαίσιο μιας ελάχιστης αναδιανεμητικής πολιτικής και στο όνομα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αυτοί να έχουν την ανάπτυξη και σε μας να δίνουν ένα ξεροκόμματο κοινωνικής πολιτικής (προγράμματα κατάρτισης ή κοινωφελούς εργασίας ή επιδοτήσεως της ανεργίας κ.α.).
Αυτός ο καφές που πίναμε ήταν πολύ πικρός πράγματι. Υπάρχει ελπίδα; «Ναι αλλά όσο λιγοστεύει ο καιρός, τόσο περιορίζονται οι ευκαιρίες και χάνεται η ελπίδα», τελειώνει τη συζήτηση ο συνομιλητής μου.
Κυρίες και κύριοι σύμβουλοι,
Η συνεχής επέκταση του κράτους σε όλα τα πεδία της οικονομικής ζωής του τόπου αποτέλεσε την κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Η μεταπολίτευση του 1974 έδωσε ακόμη πιο μεγάλη ένταση στην εξάπλωση και τη μεγέθυνση του δημόσιου τομέα. Αυτό που επικράτησε δεν ήταν απαραιτήτως κακό, αφού το κράτος μπορούσε να ασκεί τη δική του πολιτική και να εξευρίσκει πόρους για να την καλύψει οικονομικά. Σε συνθήκες περιορισμένης ζήτησης λόγω του μικρού μεγέθους της εγχώριας αγοράς, το κράτος όχι μόνο μπορούσε αλλά κι έπρεπε να ενισχύσει τη ζήτηση και να βοηθήσει τις δυναμικές επιχειρήσεις να υποκαταστήσουν τις εισαγωγές και να αυξήσουν τις εξαγωγές.
Δυστυχώς, με μια χαρακτηριστικά ελληνική αντιστροφή των εννοιών και των συναφών πολιτικών οι ενισχύσεις που δόθηκαν ευνόησαν τη ζήτηση εισαγόμενων προϊόντων, οι επιχειρήσεις έγιναν εμπορικές και όχι παραγωγικές, το αίτημα των μεγάλων κοινωνικών μαζών για βελτίωση των συνθηκών ζωής εξέπεσε σε απλή προσοδοθηρία διαφόρων ομάδων πίεσης που χρησιμοποιούσαν την προνομιακή τους σχέση με το κράτος για να βελτιώσουν τα ιδιοτελή συμφέροντα της κάθε ομάδας σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Κι έτσι το κράτος υπέστη μία ουσιώδη μετάλλαξη: από εξισορροπητικός ρυθμιστής των αντικρουόμενων συμφερόντων μετατράπηκε σε μηχανισμό διανομής προσόδων και προνομίων. Προσόδων και προνομίων, που δεν δικαιολογούνται από την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Κι έτσι φτάσαμε στον υπερδανεισμό, που τροφοδοτούσε καταναλωτικές μόνο δαπάνες. Άρα είχαμε εισέλθει στην δίνη της καταρρέουσας οικονομίας.
Μπορεί κανείς να θεωρήσει πως ήρθε η ώρα για την ανασύνταξη της οικονομίας μας. Και για την ανασύνθεση της οικονομίας μας. Γιατί το ένα πάει αγκαλιά με το άλλο. Δεν πάει χώρια.
Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση και ήδη η πολιτεία αποφάσισε:
Πρέπει να αναχαιτίσουμε την κρίση. Με την ακολουθούμενη περιοριστική πολιτική επιχειρείται η αντιμετώπιση του χρέους, που υπονομεύει τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Κι αυτό σημαίνει ότι τα λίγα χρήματα που μας διατίθενται πρέπει να αξιοποιηθούν προσεκτικά, με σεβασμό στους πολίτες που μας εμπιστεύθηκαν.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά :
Ας μιλήσουμε χωρίς ταμπού και χωρίς ψευδαισθήσεις για την οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Υπάρχει σαφές πρόβλημα και όλοι μας είμαστε μέρος αυτού του προβλήματος. Είτε ως πολίτες, είτε ως θεσμού, η οικονομική κρίση μάς αφορά άμεσα. Ας την αντιμετωπίσουμε χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Με ρεαλισμό αλλά και όραμα. Με ένταση, δύναμη και αισιοδοξία, με ταπεινότητα και μετριοπάθεια, χωρίς φλυαρίες αλλά με μέθοδο, με χρήση των επιστημονικών κατευθύνσεων. Και πάντοτε με οδηγό τις αρχές και τις αξίες μας, που τοποθετούν τον άνθρωπο στο επίκεντρο των σκέψεων, των προτάσεων των πολιτών μας.
Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι σύμβουλοι
Τα ωραία λόγια δεν ωφελούν καθόλου πια. Ήρθε η ώρα να ειπωθεί όλη η αλήθεια και να την ακούσουμε όλοι και να την αποδεχτούμε. Και η αλήθεια σήμερα είναι τόσο δυσάρεστη, που αν την αγνοήσουμε θα βάλλουμε με τα ίδια μας τα χέρα δυναμίτιδα στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής και ομαλότητας.
Αλήθεια πρώτη:
Ο προϋπολογισμός που κατατίθεται είναι ο πρώτος προϋπολογισμός του νέου Καλλικρατικού Δήμου. Και είναι απόλυτα ρεαλιστικός, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Είναι για πρώτη φορά απόλυτα προσαρμοσμένος στις ανάγκες της πραγματικότητας και στις απαιτήσεις της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας.
Για πρώτη φορά είμαστε υποχρεωμένοι να εξοφλήσουμε ολοκληρωτικά όλα τα χρέη των προηγούμενων ετών και με τα υπόλοιπα να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε οτιδήποτε θέλουμε.
Για πρώτη φορά υπάρχει ανώτατο όριο εσόδων, που βέβαια είναι πολύ λιγότερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.
Για πρώτη φορά υπάρχουν επιτέλους διαδικασίες διαφάνειας και αυστηρότατου ελέγχου.
Αλήθεια δεύτερη:
Οι αλλαγές που συντελέστηκαν με τον Καλλικράτη είναι πρωτοφανείς. Όμως η προεργασία που έκανε ο κρατικός μηχανισμός για τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται είναι ασήμαντη και οι δυσκολίες που καθημερινά προκύπτουν αντιμετωπίζονται μόνο χάρη στην αυταπάρνηση των εργαζόμενων.
Ξεπερνάμε τις ιδεολογικές και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις.
Παλεύουμε έχοντας λίγους πόρους, λίγα στελέχη, χωρίς τους αναγκαίους χώρους, με πολλές όμως αρμοδιότητες.
Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι πρέπει να βάλουμε μια για πάντα στην άκρη τις παλιές πρακτικές και τα ανεδαφικά σχέδια και να προσεγγίσουμε τα προβλήματα των δημοτών μας και τις κοινωνικές ανάγκες που δημιουργούν η ανεργία και η φτώχεια με νέο τρόπο :
Οφείλουμε να ιεραρχήσουμε και να αξιολογήσουμε από την αρχή τις δραστηριότητες του Δήμου, να δούμε ποια πράγματα είναι απολύτως απαραίτητα και ποια όχι και αναλόγως να ενεργήσουμε, στρέφοντας όλο το ενδιαφέρον μας στα απολύτως απαραίτητα και αγνοώντας τα μη απαραίτητα.
Για μας κύριος στόχος και πρώτη προτεραιότητα είναι ο Δήμος να αποκτήσει ισχυρότερο κοινωνικό προφίλ και μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία, να ενδυναμώσει τους θεσμούς εκείνους που κρατάνε «δεμένη» την κοινωνία μας, ανακουφίζουν την ανθρώπινη δυστυχία και αντιμετωπίζουν τη φτώχεια και την ανεργία.
Είμαστε αποφασισμένοι να μειώσουμε στο ελάχιστο δυνατό τις καταναλωτικές δαπάνες, να αξιοποιήσουμε καλύτερα το ανθρώπινο δυναμικό και τα συστήματα πληροφορικής για να επιτύχουμε μεγαλύτερη οικονομία, να αναζητήσουμε νέα έσοδα εκμεταλλευόμενοι τη δημοτική περιουσία και να αυξήσουμε τα υπάρχοντα έσοδα επιζητώντας την καταβολή των οφειλών από τους δημότες που οφείλουν στο Δήμο.
Παράλληλα, μειώνουμε , το γνωρίζετε, τα ενοίκια των Δημοτικών καταστημάτων κατά 20% και δεν επιβάλλουμε καμία αύξηση στα δημοτικά τέλη. Ταυτοχρόνως εξοφλούμε όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις μας στην αγορά ώστε να πάρουν ανάσα όσοι έχουν λαμβάνειν, αξιοποιούμε στο έπακρο το πρόγραμμα « Κοινωνική Εργασία» του Υπουργείου Εργασίας, μέσω του οποίου προγράμματος θα πέσουν στα νοικοκυριά της Καβάλας και στην αγορά 3 εκατομμύρια Ε.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τα έργα αυτεπιστασίας, τις εποχιακές προσλήψεις στην καθαριότητα και την εκμετάλλευση ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Πιστεύουμε ότι θα ανακουφίσουν τους ανέργους, Μην σας παραξενεύουν τα ποσά που υπάρχουν για τις κοινωνικές ανάγκες. Συνεχώς και σταδιακά θα αυξάνονται σε κάθε αναμόρφωση, γιατί θα γίνει προσεκτική εκλογίκευση των επιδομάτων, έλεγχος των επιδοματούχων και δίκαιη κατανομή των επιδομάτων.
Αγαπητοί κύριοι και κυρίες σύμβουλοι
Αποφύγαμε τον απολογισμό , γιατί το έργο μας εκρίθη στις πρόσφατες εκλογές από το λαό.
Σημασία πλέον έχει το σήμερα και το αύριο. Και σήμερα ζούμε σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Η χώρα μας βρίσκεται δύο βήματα από τη χρεοκοπία. Και το αύριο δεν είναι καθόλου ευοίωνο.
Όλοι μας καταλαβαίνουμε την κατάσταση. Και θέλουμε να βοηθήσουμε να ορθοποδήσει η χώρα.
Ο μόνος τρόπος για να το επιτύχουμε είναι να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Να αλλάξουμε νοοτροπίες και συνήθειες όλοι σε όλα τα επίπεδα, κρατικό, δημοτικό, ιδιωτικό. Να πάψουμε να θεωρούμε το κέρδος έγκλημα, να πάψουμε να ανεχόμαστε το λάδωμα και τη διαφθορά, να πάψουμε να ζούμε με δανεικά, να μη ρωτάμε μόνο τι κάνει το κράτος για μας αλλά να αρχίσουμε να ρωτάμε τι κάνουμε εμείς για το κράτος
Τούτη τη δύσκολη ώρα οφείλουμε να σταθούμε μπροστά στην πραγματικότητα με μάτια ανοιχτά, γενναίοι και αποφασισμένοι, να βοηθήσουμε την κεντρική εξουσία να πετύχει τους στόχους της, χαράσσοντας με νηφαλιότητα, σύνεση και ψυχραιμία νέους δρόμους και νέες προσπάθειες. Κι αυτούς τους νέους δρόμους και τις νέες πορείες πρέπει να τις κάνουμε όλοι μαζί, συμπολίτευση, αντιπολίτευση και δημότες.
Ευχαριστώ
Η Επιτροπή των Περιφερειών είναι όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μεταφέρει στο κέντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής την άποψη, τις ευαισθησίες, τις επιθυμίες και τις προοπτικές της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Μέλη της είναι μόνον αιρετοί, δήμων, νομαρχιών ή περιφερειών, συνολικά 344 σήμερα εκ των οποίων 12 Έλληνες.
Κανένα άλλο όργανο της ΕΕ δεν αποφασίζει αν δεν προηγηθεί συζήτηση και γνωμοδότηση από την ΕτΠ, ιδίως για θέματα περιφερειακής πολιτικής. Αυτό κατατάσσει την ΕτΠ ως ένα από τα κρισιμότερα αν και πλέον αφανή όργανα της ΕΕ, ένα φίλτρο ουσιαστικά όπου υφίστανται επεξεργασία οι πολιτικές πριν να φτάσουν στο επίπεδο των ¨μεγάλων¨ οργάνων και αποφάσεων.
Έξι υπο-επιτροπές διαρθρώνουν την ΕτΠ. Η συμμετοχή του κάθε μέλους είναι υποχρεωτική σε δύο από αυτές (1. Επιτροπή «Πολιτική εδαφικής συνοχής»(COTER), 2. Επιτροπή «Οικονομική και κοινωνική πολιτική» (ECOS), 3. Επιτροπή «Ιθαγένεια, διακυβέρνηση, θεσμικές και εξωτερικές υποθέσεις» (CIVEX), 4. Επιτροπή «Φυσικοί πόροι» (ΝΑΤ), 5. Επιτροπή «Περιβάλλον, έρευνα και ενέργεια» (ENVE), 6. Επιτροπή «Πολιτισμός, παιδεία και έρευνα» (ΕDUC))
Στις υποεπιτροπές γίνεται επεξεργασία και διαβούλευση για τις γνωμοδοτήσεις, ώστε να είναι πιο εύκολη η δουλειά της Ολομέλειας, που συνεδριάζει πέντε φορές το χρόνο.
Για τις συνεδριάσεις της Ολομέλειας και των υποεπιτροπών η Επιτροπή καταβάλλει στα μέλη τα έξοδα του αεροπλάνου και της διανυκτέρευσης.
Η συμμετοχή στην Επιτροπή και τα όργανά της είναι πάνω απ’ όλα τιμητική. Παράλληλα, είναι πολύ σημαντικό να αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων (η οποία δεν περιορίζεται μονάχα στην ψηφοφορία αλλά εκτείνεται στη διαβούλευση, στις επίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ των πολιτικών ομάδων ή των εθνικών αντιπροσωπειών, στις άτυπες συμφωνίες, ακόμη και στους…..διαδρομισμούς). Η κούραση να ξεκινάς τη μέρα του ταξιδιού σου στις 4 για να προλάβεις την πτήση των 7 για Μόναχο και ύστερα κατευθείαν στη συνεδρίαση στις Βρυξέλλες μέχρι τις 9 το βράδυ, κι ύστερα την επόμενη μέρα πάλι ύστερα από συνεδρίαση να φτάνεις τελικά στο σπίτι σου στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, αντισταθμίζεται από την ικανοποίηση της συμμετοχής στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, της γνωριμίας με σημαντικές προσωπικότητες της αυτοδιοίκησης και της εν γένει πολιτικής απ’ όλη την Ευρώπη, της ανταλλαγής γνώσεων, καλών ή κακών πρακτικών, ιδεών που μπορείς να εφαρμόσεις στον τόπο σου.
Αξίζει τελικά τον κόπο.



Προς
Τον Νομάρχη Καβάλας
κ. Θόδωρο Καλλιοντζή
Αγαπητέ Θόδωρε,
Πληροφορήθηκα την από ραδιοφώνου πρότασή σου για χρηματοδότηση εκδηλώσεων του Δήμου Καβάλας από τη Νομαρχία Καβάλας. Σ’ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, τρία χρόνια μετά το 2007. Και τότε σου δήλωσα και τώρα το επαναλαμβάνω πως δεν δικαιούμαστε να αρνούμαστε οποιαδήποτε προσφορά ανοίγει τους ορίζοντες της πόλης και φέρνει χαρά στους Καβαλιώτες. Είμαστε εδώ για να ενώνουμε και όχι να χωρίζουμε τις δυνάμεις του τόπου μας.
Από την άλλη, οφείλουμε να σεβαστούμε τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας και να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα τα νέα προβλήματα που εμφανίστηκαν στην κοινωνία μας.
Ο Δήμος Καβάλας με συναίσθηση ευθύνης έχει διαπραγματευθεί σκληρά με τον ΣΕΓΑΣ και μείωσε πάρα πολύ το κόστος των φετινών «Δαβιτζογλείων». Με τον ίδιο τρόπο μειώνεται το κόστος του «Cosmopolis», του «Μίνι Μπάσκετ», του «Φεστιβάλ Παπαϊωάννου», του «Φεστιβάλ Φιλίππων» και άλλων εκδηλώσεων χωρίς να λιγοστεύει το καλλιτεχνικό και το αθλητικό αποτέλεσμα αλλά και χωρίς να θίγεται η αναπτυξιακή προοπτική που δίνουν στον τόπο οι εκδηλώσεις αυτές. Παράλληλα, αναζήτησα και βρήκα πολλές χορηγίες. Έτσι, είναι πολύ μικρή η επιβάρυνση του Δήμου Καβάλας για τις φετινές εκδηλώσεις.
Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από όλη αυτή τη συστηματική και στοχευμένη προσπάθεια θα κατευθυνθούν σε κοινωνικές δράσεις.
Ως δήμαρχος Καβάλας, έχω γίνει αποδέκτης ενός τεράστιου αριθμού αιτημάτων για εξεύρεση εργασίας, για καταβολή επιδομάτων σε άνεργους και άστεγους, για βοήθεια σε οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση, για εξεύρεση «έξυπνων» τρόπων αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μου. Με τις υπηρεσίες μας έχουμε κινητοποιήσει τους κοινωνικούς και τους πολιτιστικούς φορείς πέρα από τα όρια της στερεότυπης φιλανθρωπίας των άλλων κρατικών φορέων. Εκπονούμε σχέδιο για την καταπράυνση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων της πόλης και των πολιτών, το οποίο σύντομα θα τεθεί σε διαβούλευση και σε εφαρμογή.
Από την άποψη αυτή, κάθε χορηγία στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Καβάλας έχει ολοφάνερη κοινωνική διάσταση. Στην τελευταία χρονιά της ζωής του, ας βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση ο θεσμός της Νομαρχίας. Να είσαι βέβαιος ότι κάθε ευρώ στον πολιτισμό απελευθερώνει άλλους, πολύτιμους πόρους με κοινωνική χρησιμότητα σώζοντας ζωές.
Είμαι στη διάθεσή σου να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες για τον τρόπο συγχρηματοδότησης των φετινών καλοκαιρινών εκδηλώσεων της Καβάλας।
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Φιλικά
Ο Δήμαρχος Καβάλας
Κωστής Σιμιτσής


Προς ανώνυμο αναγνώστη - επιστολογράφο
Επειδή στις τοπικές εφημερίδες ανωνύμως, δηλαδή χωρίς παρρησία, θέτεις κοστολογικά και άλλα ερωτήματα σε σχέση με την Καβαλιώτικη αποστολή στο Πατριαρχείο, αναφέρω τα εξής καθόσον αφορά τον Δήμο Καβάλας:
Ταξιδέψαμε δύο εκπρόσωποι του Δήμου (δήμαρχος και αντιδήμαρχος) με αυτοκίνητο της ΔΑΝΕΚ. Μαζί μας ήταν και ο αντιπρόεδρος του ΤΕΙ.
Μείναμε δύο νύχτες στο ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ με κόστος 110.00€ τη βραδιά.
Η βενζίνη για τη μετακίνηση των τριών μας κόστισε περίπου 130.00€.
Τα γεύματα τα πληρώσαμε από την τσέπη μας (πλην εκείνου που μας παρέθεσε ο Παναγιώτατος στο Πατριαρχείο- μήπως πρέπει να εγκαλέσεις και τον Πατριάρχη για σπατάλες, επειδή τάισε τόσους ανθρώπους;)
Ακολουθήσαμε το ορθό τυπικό για την πρόσκληση, απονέμοντας τον δέοντα σεβασμό προς τον προκαθήμενο της Ορθοδοξίας. Με επιστολές και χαιρετίσματα δεν γίνονται αυτές οι δουλειές. Ούτε με μικροψυχίες και μιζέριες. Και όλοι οι Καβαλιώτες θα υποδεχθούμε του χρόνου με χαρά, αγάπη και τιμή έναν ηγέτη παγκόσμιου κύρους και ακτινοβολίας. Άραγε θα μπορέσουμε να διδαχθούμε από την ταπεινότητα και την πραότητά του;
«Δεν έχει γίνει ακόμα το έργο της μεγάλης πνοής»
* Συνέντευξη στην εφημερίδα ΝΕΑ ΕΓΝΑΤΙΑ
και τη δημοσιογράφο Κ. Γιαννουκάκου.
- Η νέα χρονιά σηματοδοτεί και μια νέα προεκλογική περίοδο για την αυτοδιοίκηση. Μια χρονιά που φέρνει σκεπτικισμό στους δημάρχους για την τετραετία που φτάνει στο τέλος της
«Σε μια απολογιστική συνέντευξη ο δήμαρχος Καβάλας, Κωστής Σιμιτσής, μιλάει για όλα και για όλους. Για την κατάσταση στην οποία παρέλαβε το Δήμο, για τα πρόσωπα που απαρτίζουν τη διοίκηση και για το έργο που έχουν διαδραματίσει μέχρι σήμερα. Μιλά, επίσης, και για τις σχέσεις του με το νομάρχη Καβάλας, ενώ ταυτόχρονα βαθμολογεί και τον εαυτό του σε σχέση με τα όσα έγιναν ή δεν έγιναν μέχρι σήμερα στην πόλη της Καβάλας».
- Βασικό προεκλογικό σας σύνθημα ήταν το βάζουμε την Καβάλα σε κίνηση. Τρία χρόνια μετά με ποιά ταχύτητα πιστεύετε ότι κινείται η πόλη;
«Το βέβαιο είναι ότι κινείται. Και αυτό είναι το σημαντικό. Παραλάβαμε μια κατάσταση αποτελμάτωσης, πλήρους ακινησίας η οποία πήγαινε την πόλη μας προς τα πίσω. Και τη γύρω περιοχή βέβαια, διότι είναι αναπόφευκτη συνέπεια η ανάπτυξη ή η υπανάπτυξη όλης της γύρω περιοχής, το τι θα κάνει η Καβάλα. Εμείς βάλαμε μπροστά το Δήμο, τόσο σε ενδοϋπηρεσιακό επίπεδο, όσο και σε εξωϋπηρεσιακό. Θεωρώντας ότι βασική ατμομηχανή για το Δήμο είναι τα στελέχη του, κάναμε εκείνες ακριβώς τις κινήσεις που θα έδιναν μια ώθηση στην κατάσταση της υπηρεσίας και την όρεξη των υπαλλήλων για δουλειά. Πιστεύουμε ότι τους δώσαμε ηθικά κίνητρα, διότι άλλα δεν υπάρχουν στο δημόσιο τομέα. Τους δώσαμε δηλαδή τα κίνητρα να αντιληφθούν ότι η υπόθεση της ανάπτυξης της πόλης μας είναι πρωτίστως δική τους δουλειά και από εκεί νομίζω ότι ξεκίνησε αυτή η κίνηση της πόλης. Μέσα από το Δήμο. Φυσικά έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην αρχή μιας κίνησης προς τα εμπρός, η οποία έχει δρομολογηθεί».
- Αρκετά νωρίς στη θητεία σας αντιμετωπίσατε την ανεξαρτητοποίηση ενός δημοτικού σας συμβούλου, του κ. Άρη Βέρρου.
«Ο Άρης Βέρρος δεν ανεξαρτητοποιήθηκε από μόνος του, αλλά διαγράφηκε από την ομάδα. Θα θυμίσω ότι αυτά που είχε γράψει σε μια επιστολή του, την οποία είχε μοιράσει στα μέσα ενημέρωσης, πριν από την καθιερωμένη συνεδρίαση της δημοτικής ομάδας ήταν τόσο συκοφαντικά και δυσφημιστικά, που αν δεν ήταν μέλος της παράταξής μας, η υπόθεση θα πήγαινε στα δικαστήρια. Το ζήτημα αντιμετωπίστηκε πολιτικά και για εμάς τελείωσε εκεί. Η όλη μεθόδευση που έγινε από μέρους του ήταν: Το μεσημέρι στέλνει στις εφημερίδες την επιστολή, το βράδυ κάνουμε τη συνεδρίαση της ομάδας και στο τέλος, ύστερα από τρεις ώρες κουβέντας, μας διαβάζει τη συγκεκριμένη επιστολή. Άμεσα υπήρξε και η διαγραφή».
- Κατά πόσο, λοιπόν, το αρχικό σας όραμα για την πόλη της Καβάλας συμβιβάστηκε τα τρία αυτά χρόνια με τη σύνθεση της συγκεκριμένης ομάδας από τη στιγμή που από την αρχή φάνηκαν τα προβλήματα;
«Ένα συλλογικό όργανο συγκροτείται από αδυναμίες, από πάθη, από κοινούς όμως στόχους και οράματα. Δηλαδή, σε ένα συλλογικό όργανο συμπυκνώνονται όλες οι ανθρώπινες αδυναμίες, αλλά και αυτό που μας ξεχωρίζει εμάς, τα ανθρώπινα όντα, από τα άλλα κομμάτια του ζωικού βασιλείου».
- Υπήρξε, όμως, από την πλευρά σας κάποιος συμβιβασμός τελικά;
«Δεν υπάρχει συμβιβασμός, υπάρχει η αντιμετώπιση της πραγματικότητας που πολλές φορές σε κάνει να ανακόψεις ταχύτητα ή ακόμα και να κάνεις αλλαγή πορείας, αλλά η πυξίδα μένει πάντα σταθερή. Θέλουμε μια Καβάλα αναπτυγμένη, μια Καβάλα με λυμένα όλα τα προβλήματα, αν και δεν μπορούν να λυθούν όλα, διότι τα προβλήματα είναι σαν τη Λερναία Ύδρα, κόβεις ένα γεννιούνται πολλά».
- Πολλοί προεκλογικά – ακόμα και πολιτικοί σας αντίπαλοι – αναγνώριζαν το συγκριτικό πλεονέκτημα τόσο του προγράμματός σας, όσο και της προσωπικότητάς σας, στον τομέα του Πολιτισμού. Σήμερα, με ένα μετέωρο «άνοιγμα» του Φεστιβάλ Φιλίππων (εκκρεμεί ακόμη η σύσταση του Πολιτιστικού Οργανισμού που εσείς εξαγγείλατε πέρυσι), με το «Αντιγόνη Βαλάκου» ακόμη κλειστό, με τη Δημοτική Καπναποθήκη να μην έχει ακόμη παραδοθεί εξ ολοκλήρου, με τα προβλήματα που αντιμετωπίσατε ως διοίκηση με το OSCAR, με ένα «πληγωμένο» από παλινωδίες, παραιτήσεις, απειλές παραιτήσεων ΔΗΠΕΘΕ που μόλις πριν από λίγες ημέρες κατάφερε να βρει τον καλλιτεχνικό του διευθυντή, με την όλη διαχείριση του περσινού Cosmopolis θεωρείτε ότι στα τρία αυτά χρόνια αποτυπώσατε το δικό σας στίγμα για την Καβάλα του πολιτισμού;
«Εδώ κάνετε μια ερώτηση που από μόνη της αποτελεί και μια κριτική. Ξέρετε, πάντα έχουμε ένα όραμα όμως πολλές φορές η πραγματικότητα μας οδηγεί αλλού. Το όραμά μας για το φεστιβάλ Φιλίππων δεν μπορούσε να εξελιχθεί όσο υπήρχε ο Δημήτρης Ιωάννου, ο οποίος ήταν μια επιλογή της προηγούμενης διοίκησης. Ήμασταν λοιπόν υποχρεωμένοι για τρεις σεζόν να τον έχουμε μαζί μας. Αυτό ήταν κάτι με το οποίο οφείλαμε να προσαρμοστούμε. Επιπλέον, η ίδρυση του Οργανισμού του Φεστιβάλ υπήρχε στο πρόγραμμά μας, όπως και στο πρόγραμμα και άλλων παρατάξεων. Όμως εφόσον η σύμβαση με τον Δημήτρη Ιωάννου ανέφερε ότι θα επιμελείται εκείνος το Φεστιβάλ δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Τη χρονιά που μας πέρασε κάναμε ένα πρώτο βήμα. Βεβαίως μας ώθησε και η ανάγκη να το κάνουμε. Έπρεπε δηλαδή, να αποφασίσουμε επιτέλους ποιός θα αναλάβει τα ηνία αυτής της κατάστασης, διότι ο Δημήτρης Ιωάννου έφευγε τέλη Απριλίου. Από την άλλη πλευρά, ήταν πολλοί αυτοί που για προσωπικούς λόγους δεν είχαν καταφέρει να βγάλουν από το μυαλό τους και από την καρδιά τους, την περίπτωση πως κάποτε ο Ιωάννου θα έφευγε από αυτά τα καθήκοντα. Καλώς ή κακώς, εγώ δεν το εξετάζω. Όμως καμιά φορά δημιουργούνται στερεότυπα, πάγιες καταστάσεις και κατεστημένα, που είναι δύσκολο να τα βγάλεις από τους ανθρώπους. Από εκεί και πέρα ήρθε ο Θοδωρής Γκόνης, με γκρίνιες, με παλινωδίες, ακόμα και μέσα στο εσωτερικό της παράταξής μου. Με διαφωνίες που ξεκινούσαν από τη διαδικασία, αλλά σαφώς, ήταν και διαφωνίες επί της ουσίας. Η Καπναποθήκη. Λέτε ότι δεν έχει παραδοθεί μέχρι σήμερα, όμως πρέπει να δούμε και ποια είναι η πραγματικότητα όταν την παραλάβαμε. Στις αρχές του 2007, όταν ετοιμαζόμαστε να την παραλάβουμε, ξέσπασε εκείνη η καταστροφική πυρκαγιά, τα αίτια της οποίας δεν μπορούσαμε να τα διαγνώσουμε, ούτε και να προχωρήσουμε σε αποκατάσταση της βλάβης, παρά μόνο αφού τελείωσε η ανάκριση, ένα χρόνο μετά. Οπότε και αποφασίσαμε να την αναθέσουμε στον ίδιο εργολάβο, γεγονός που προκάλεσε μένος από την πλευρά της αντιπολίτευσης, που έκανε προσφυγή στην περιφέρεια. Αυτή λοιπόν η ιστορία μας προκάλεσε μια καθυστέρηση, περίπου για ενάμιση χρόνο. Μετά από όλα αυτά προβλέπουμε ότι μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου θα την έχουμε παραδώσει. Αυτή η καθυστέρηση, όμως, είναι κάτι που δεν μπορεί να χρεωθεί στη δική μου διοίκηση. Αυτό μας δείχνει ότι εκτός από τα οράματα πρέπει να έχεις και πρακτικές λύσεις και απαντήσεις σε θέματα που ανακύπτουν καθημερινά και που πολλές φορές είναι και ζητήματα πολύ επίμονα και επαναλαμβανόμενα. Εμείς τις βρήκαμε αυτές τις απαντήσεις, αλλά δεν είχαμε το χρόνο να τις διαχειριστούμε αμέσως. Δανειστήκαμε το χρόνο από τους Καβαλιώτες και πιστεύουμε ότι θα τους τον γυρίσουμε με τόκο από εδώ και μπρος».
- Παρ’ όλα αυτά πιστεύετε ότι καταφέρατε τελικά να αφήσετε το στίγμα σας;
«Αυτή η ερώτηση μου θυμίζει και μια επαναλαμβανόμενη «μομφή», ότι δεν έχουμε παραδώσει ακόμα ένα έργο εφάμιλλο του Ευαγγελίου και του Αθανασιάδη. Θα πρέπει να θυμίζω στους πάντες, μια και μου δίνετε την ευκαιρία, ότι το στίγμα δεν το αφήνεις σε δυο χρόνια, αλλά το αφήνεις σε μια δεύτερη διοίκηση. Αν καθίσουμε και αναλογιστούμε πότε έκαναν τα μεγάλα τους έργα, με όλες τις ευκολίες που τους δόθηκαν και ο Ευαγγελίου και ο Αθανασιάδης, θα αντιληφθούμε ότι το έκαναν μετά τον τέταρτο χρόνο της διοίκησής τους. Ήδη όσον αφορά το στίγμα της δικής μου διοίκησης ξεκίνησε να φαίνεται. Σύντομα θα έχουμε ένα ΔΗΠΕΘΕ δραστήριο, με το δικό του χώρο στο κτίριο της οδού Φιλίππου, καθώς επίσης και καινούριες θεατρικές αίθουσες, στο Αντιγόνη Βαλάκου και στο Oscar. Βέβαια, πολιτισμός δεν είναι μόνο παραστάσεις και εκδηλώσεις, αλλά και αυτό που συμβαίνει στην καθημερινότητά μας. Η αλλαγή της όψης κάποιων σημαντικών δρόμων, οι παροχές στον κοινωνικό τομέα. Αν μείνουμε όμως στον στενά νοούμενο πολιτιστικό τομέα, πιστεύουμε ότι τα πράγματα πήγαν πάρα πολύ καλά. Εγώ δε θεωρώ για παράδειγμα, ότι η διαχείριση του φετινού Cosmopolis ήταν μια μέτρια κατάσταση, ίσα – ίσα ήταν μια αναθεώρηση ενός θεσμού που ήταν αρκετά πετυχημένος, αλλά που δρούσε ανταγωνιστικά προς το Φεστιβάλ Φιλίππων και ο οποίος είχε γεράσει πολύ γρήγορα. Ήταν πολύ επιτυχημένη η αναθεώρηση και πιστεύουμε ότι πρέπει να κινηθούμε σε αυτά τα χνάρια και την επόμενη χρονιά».
- Δεδομένου ότι το 2010 είναι ένα έτος προεκλογικό και δεδομένου ότι ο πολιτισμός μπορεί να δώσει πόντους στη δημοφιλία ενός πολιτικού, κατά πόσο θα επηρεαστούν οι φετινές σας επιλογές στα θέματα του πολιτισμού;
«Η δημοφιλία ενός πολιτικού, κυρίως μπορεί να δημιουργηθεί από άλλα μέτρα και όχι από τον πολιτισμό. Να μην γελιόμαστε, ο πολιτισμός απευθύνεται κατά βάση σε λίγους ενώ στους πολλούς απευθύνεται, θα έλεγε κανείς, η διασκέδαση. Που τη χρειαζόμαστε, όμως, όσο τίποτα άλλο στην παρούσα εποχή της κρίσης, των οικονομικών δυσκολιών, της ανεργίας και των συσσωρευμένων προβλημάτων. Το γεγονός ότι φέτος θα έχουμε έναν καλλιτεχνικό διευθυντή στο ΔΗΠΕΘΕ - που αναμένω να συνεργαστεί πολύ καλά με τον διευθυντή του Οργανισμού Φεστιβάλ Φιλίππων - θα δώσει σίγουρα, πολύ μεγάλες εκδηλώσεις και στους δυο αυτούς πόλους. Δηλαδή και στο στενό πυρήνα της πολιτιστικής δραστηριότητας και στον τομέα της διασκέδασης».
- Μιλάτε για τον κ. Αμπαζή και τον κ. Γκόνη.
«Ναι, και για τους δυο. Πιστεύω ότι θα συνεργαστούν και θα δώσουν πολύ ωραίες εκδηλώσεις. Η συνύπαρξη αυτών των δυο θα δώσει πολύ καλά αποτελέσματα. Γκόνης και Αμπαζής από τη μια πλευρά, Φεστιβάλ Φιλίππων με τον καινούργιο Οργανισμό, το ΔΗΠΕΘΕ και τη ΔΑΝΕΚ από την άλλη. Με πολύ λιγότερα χρήματα, θα πρέπει να το τονίσω αυτό».
- Ποια είναι η σχέση σας με το νομάρχη;
«Κάποτε είχα πει «από μακριά και αγαπημένοι».
- Εξακολουθούν να είναι σε αυτό το επίπεδο;
«Καταρχάς, εγώ θεωρώ ότι ο θεσμός της Νομαρχίας, όπως λειτούργησε, της αιρετής Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, θεσμικά έχει αποτύχει. Και δεν είναι τυχαίο ότι τόσο στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, όσο και στις εξαγγελίες της κυβέρνησης, οι Νομαρχίες θα καταργηθούν. Υπήρχαν επικαλύψεις αρμοδιοτήτων, υπήρχε ένας ανταγωνισμός, πολλές φορές και κακώς νοούμενος για το ποιος θα πει ή θα κάνει κάτι, και δεν αναφέρομαι στο πρόσωπό μου που είμαι ένας καινούριος δήμαρχος, αλλά αναφέρομαι γενικά στους δυο θεσμούς».
- Θεωρείτε ότι το επίπεδο συνεργασίας που είχατε με το νομάρχη στα τρία αυτά χρόνια ήταν το καλύτερο δυνατό για την προώθηση των θεμάτων του τόπου;
«Όχι, και όπου υπήρξε μια συνεργασία, που πολλές φορές έγινε εξ ανάγκης, και εκεί τα αποτελέσματα δεν ήταν τα καλύτερα δυνατά. Δεν θέλω να καταλογίσω ευθύνη στην άλλη πλευρά, ούτε να αναλάβω εγώ κάποια ευθύνη, απλώς έτσι συνέβη. Ενδεχομένως εάν μας δινόταν η ευκαιρία ακόμα μιας τετραετίας, από τις ίδιες θέσεις τα πράγματα να ήταν διαφορετικά».
- Γιατί κρατήσατε τους ίδιους αντιδημάρχους;
«Αφού πάνε καλά. Έβαλα και τον Νίκο Κούτρα στον πολιτισμό και νομίζω ότι τώρα τα πράγματα θα κυλήσουν πάρα πολύ καλά και πολύ γρήγορα. Στην Τεχνική Υπηρεσία, ο Νίκος Δημητριάδης τα πήγε μια χαρά, νομίζω ότι το 2009 ήταν μια χρονιά έργων. Για να μην αδικήσω όμως και τον προηγούμενο αντιδήμαρχο, θα πω ότι δεν έγιναν έργα διότι δεν υπήρχαν μελέτες, είτε μικρές, είτε μεγάλες. Εμείς παραλάβαμε μια τεχνική υπηρεσία χωρίς αρμοδιότητες, χωρίς διεύθυνση, χωρίς τμήματα, ένα χυλό που όλοι προσπαθούσαν να κάνουν τα πάντα. Τι να έκαναν και οι αντιδήμαρχοι; Καταφέραμε όλα αυτά όμως να τα αλλάξουμε. Και νομίζω ότι αυτό φάνηκε. Η καθαριότητα; Επίσης πάει πολύ καλά. Πιστεύω ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των Καβαλιωτών είναι ικανοποιημένος και από το πράσινο και από την καθαριότητα. Βεβαίως θα πρέπει να κάνουμε και άλλα πάρκα, αλλά και να συντηρήσουμε τα υπάρχοντα κι εκεί έχουμε ένα μειονέκτημα, το οποίο το αναλύσαμε και θα το διορθώσουμε. Ο Χριστόδουλος Μιχαλάκης κάνει επίσης πολύ καλή δουλειά στη Δημοτική Αστυνομία, ο Τάσος Κυριατζής ελέγχει πολύ καλά τα οικονομικά και πολλές φορές χρειάζεται να λειτουργεί και ως κέρβερος επί των οικονομικών για να μην αρχίσουν οι σπατάλες. Θεωρώ ότι είναι ο κατάλληλος για αυτή τη δουλειά και ο Νίκος Κούτρας που είναι καινούργιος, αλλά έχει δοκιμαστεί ως πρόεδρος του δημοτικού ωδείου, στο οποίο αναμένονται αλλαγές. Εντός των ημερών φαίνεται να αναλαμβάνει η Μαρία Κοζανίδου. Ο κ. Κούτρας απλώς θα παραιτηθεί από πρόεδρος, όχι και από μέλος».
- Δεν θελήσατε ή δεν μπορέσατε να δώσετε τη δυνατότητα και σε νέους να δοκιμαστούν;
«Όλοι έχουν κάποια πόστα και μάλιστα κατά καιρούς έχουν αναλάβει πολύ σημαντικές ευθύνες με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ο Λεωνίδας Παπάς, ο Τάσος Σμυρλόγλου, η Θεοδώρα Βαβαλέσκου και ο Νίκος Νίκου. Από εκεί και πέρα συζήτησα και με τους τέσσερις οι οποίοι μου είπαν ότι ήταν κάπως πρόωρο να αναλάβουν κάποια αντιδημαρχία που θα τους αποσπούσε από την προσωπική τους εργασία. Μια καριέρα δηλαδή που τώρα στήνουν. Άρα δεν έμπαινε τέτοιο θέμα. Ελπίζω να χρειαστεί να οριστούν αντιδήμαρχοι στην επόμενη θητεία μας».
- Η σχέσεις σας με τον Κώστα Κουνάκο ποιες είναι σήμερα;
«Καλές. Ο Κώστας Κουνάκος είναι ένα άξιο στέλεχος της παράταξης που όλοι τον θαυμάζουμε για την εργατικότητα και για την φιλοπονία του. Βρέθηκε εκτός αντιδημαρχιών όπως και οι άλλοι της πρώτης φουρνιάς, αλλά μπορεί να βρεθεί και για αυτόν ένας τομέας δράσης, όπου θα αποδείξει τα προσόντα του και θα βοηθήσει την παράταξη να ξανακερδίσει τις εκλογές».
- Εν όψει των εκλογών, θα επιχειρήσετε μια ανανέωση στο ψηφοδέλτιο;
«Αυτοί που θα απαρτίζουν το ψηφοδέλτιο θα πρέπει να αντανακλούν σε όλη τη διαστρωμάτωση της κοινωνικής ζωής της πόλης. Προφανώς θα επιδιώξω να έρθουν και καινούργια πρόσωπα και από εκεί και πέρα θα αποφασίσει η κοινωνία».
- Σε τι ποσοστό οι υποψηφιότητες θα επηρεαστούν από τις προσωπικές σας επιλογές και σε τι ποσοστό από τις κομματικές επιταγές δεδομένου ότι εκλεχθήκατε με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και επίσης ευθυγραμμιστήκατε με τις θέσεις του κόμματος που σας στήριξε για την τοπική αυτοδιοίκηση;
«Πραγματικά ήταν πρόβλημα για εμένα, ότι ενώ το ΠΑΣΟΚ με στήριξε δεν μου έφερε και έναν κατάλογο υποψηφίων. Από την άλλη πλευρά, θεωρώ ότι θα είναι πολύ μεγάλη επιτυχία αν το ψηφοδέλτιο στελεχωθεί από άτομα που θα είναι γνωστά για τη μορφωτική και κοινωνική τους δράση και λιγότερο για την κομματική. Όσον αφορά στις απόψεις που διατύπωσα, σαφώς και υπήρξαν γεγονότα για τα οποία διαφώνησα με την προηγούμενη κυβέρνηση, το διακήρυξα με κάθε δυνατό τρόπο και φυσικά το ίδιο θα κάνω και σήμερα εάν χρειαστεί. Θεωρώ, βέβαια, ότι σε καμία περίπτωση μία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα έφερνε τον λιθάνθρακα στην Καβάλα, ή οπουδήποτε αλλού, εάν όμως συμβεί αυτό το άτοπο, θα με δείτε ξανά στην πρώτη γραμμή του αγώνα».
- Την κομματική σας ταυτότητα όμως δεν την αφήνετε, όπως λένε πολλοί δήμαρχοι.
«Όχι, αυτά είναι ανοησίες. Είμαι μέλος ενός κόμματος και θεωρώ ότι σήμερα θα πρέπει να αναλογιστούμε πως πρέπει να είναι ένα σύγχρονο κόμμα. Δεν φοβάμαι να είμαι μέλος ενός προοδευτικού κόμματος, όπως το ΠΑΣΟΚ».
- Ένα μεγάλο αγκάθι για την Καβάλα είναι το κυκλοφοριακό.
«Το μεγαλύτερο».
- Τι προτίθεστε να κάνετε σήμερα αν όχι για την επίλυσή του, τουλάχιστον για την καλυτέρευση της κατάστασης.
«Χωρίς αμφιβολία, η περιμετρική είναι το βασικό κλειδί για την αποσυμφόρηση της πόλης. Πιέσαμε πάρα πολύ την προηγούμενη κυβέρνηση, ακόμα δεν μας δόθηκε η δυνατότητα να πιέσουμε την τωρινή. Στόχος μας επίσης είναι να κατασκευάσουμε περισσότερα πάρκινγκ. Ένα θα γίνει ένα απέναντι από το κτίριο της Αστυνομίας, ένα θα κάνουμε στην οδό Σαππαίων κάτω από το πάρκο απέναντι από τα Γαλατάδικα και γενικά όπου μπορούμε να κατασκευάσουμε παρκινγκ θα το κάνουμε».
- Αν σας ζητούσαμε να βαθμολογήσετε τον εαυτό σας σε ποιον τομέα θα βάζατε τον υψηλότερο βαθμό;
«Νομίζω ότι τον καλύτερο βαθμό θα τον έβαζα στη διοίκηση διότι κάναμε πολλά πράγματα σε αυτόν τον τομέα. Εάν μας βοηθούσαν και τα κτίρια θα ήμασταν στο τέλειο. Νομίζω ότι στη διοίκηση βάζω 9, στα έργα 8, στον κοινωνικό τομέα βάζω επίσης 8 και στον πολιτισμό βάζω 6, διότι έχουμε πολλά να κάνουμε μπροστά μας. Ακόμα βέβαια δεν έχει γίνει το έργο της μεγάλης πνοής, αλλά θα γίνει και αυτό».
- Τι εύχεστε στους Καβαλιώτες για την καινούργια χρονιά;
«Εύχομαι υγεία. Να είμαστε αισιόδοξοι και να θεωρούμε ότι ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο. Να τον φροντίζουμε ώστε να μη μειώσει τη λάμψη και την ακτινοβολία του και οι Καβαλιώτες να είναι σίγουροι ότι έχουν μια διοίκηση που έχει όραμα, έχει στόχους και κοιτάζει ταυτόχρονα και την καθημερινότητα του κάθε δημότη».Το αίτημα για αξιοκρατικές προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα έχει πλέον υιοθετηθεί από την κοινωνία μας. Κατά πρώτο για λόγους δημοκρατίας, αφού αυτήν εξυπηρετεί η πλήρης καθιέρωση των κανόνων ισονομίας και ισοπολιτείας, που είχαν θεσπιστεί με τον Ν. 2190/1994, τον περίφημο «νόμο Πεπονή». Κατά δεύτερο διότι η αξιοκρατική στελέχωση της δημόσιας διοίκησης θα την καταστήσει εργαλείο μετασχηματισμού και ανάπτυξης της οικονομίας – άρα τελικά και της ίδιας της κοινωνίας μας.
Ο Ν. 2190/94 ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, στην πορεία όμως υπέστη διάφορες αλλαγές. Κάποιες ήταν αναγκαίες, ώστε ο νόμος να προσαρμοστεί σε μια πολύπλοκη πραγματικότητα. Κάποιες άλλες κατηγορήθηκαν ότι επανέφεραν το καθεστώς της φαυλότητας και της ευνοιοκρατίας, με πιο χαρακτηριστική τη συνέντευξη των υποψηφίων. Άραγε υπάρχει «άσπρο – μαύρο» σε ρυθμίσεις παρόμοιου χαρακτήρα; Μπορούμε να κρατήσουμε κάτι καλό, και πώς;
Ένας νόμος μπορεί να πετύχει στην εφαρμογή του και να θεραπεύσει προβλήματα αν συντρέχουν δύο κυρίως προϋποθέσεις: να είναι άψογα διατυπωμένος από νομοτεχνική και γλωσσική άποψη και να τοποθετείται άνετα (να «κουμπώνει») μέσα στο διοικητικό και γραφειοκρατικό περιβάλλον, όπου θα ισχύσει ρυθμίζοντας σχέσεις. Όταν όλο το πλέγμα της δημόσιας διοίκησης και νομοθεσίας είναι σφιχτό και ανελαστικό, τότε ένα πρωτοποριακό νομοθέτημα αποστεώνεται, χάνει τον δυναμισμό του και αποτυχαίνει.
Για παράδειγμα, το ΑΣΕΠ δεν επιτρέπει διαγωνισμό για εξειδικευμένο επιστήμονα παρά μόνον αν το προβλέπει ο Οργανισμός Εσωτερικών Υπηρεσιών του δημόσιου φορέα. Έτσι, αν ένας Δήμος επιθυμεί να προσλάβει αρχιτέκτονα με εξειδίκευση στο βιοκλιματικό σχεδιασμό ή οικονομολόγο με γνώση ευρωπαϊκών προγραμμάτων, θα πρέπει να τροποποιήσει τον ΟΕΥ του. Απαιτείται απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και έγκρισή της από την Περιφέρεια, αποδοχή της από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο των ΟΤΑ του νομού και δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δηλαδή ανάλωση χρόνου που υπερβαίνει το εξάμηνο, αν δεν γίνουν εν τω μεταξύ εκλογές, οπότε όλα παγώνουν. Στη συνέχεια, για την πρόσληψη των επιτυχόντων χρειάζεται χρόνος περισσότερος από μια διετία, οπότε αντιλαμβάνεται κανείς τι γίνεται με τις ανάγκες που τα στελέχη αυτά καλούνται να θεραπεύσουν με τόσο μεγάλη καθυστέρηση.
Μερικές ανάγκες είναι ξαφνικές ή χαρακτηρίζονται από προσωρινότητα.
Ο Ν. 2190/94 προβλέπει την κάλυψη των έκτακτων αναγκών (σεισμοί, θεομηνίες) με διμηνίτες, χωρίς ΑΣΕΠ, με τον περιορισμό να μη προσλαμβάνονται τα ίδια πρόσωπα δύο φορές μέσα στο 12μηνο. Η Περιφέρειά μας έδωσε έναν άλλο ορισμό: δεν επιτρέπεται γενικά η πρόσληψη διμηνιτών δύο φορές μέσα στο 12μηνο. Μονάχα μια φορά δικαιούται ο Δήμος να πληγεί από θεομηνία ή φυσική καταστροφή. Έτσι, αν το καλοκαίρι προσληφθούν εκτάκτως διμηνίτες για την αντιμετώπιση πυρκαγιών, ο Δήμος δεν μπορεί να προσλάβει άλλους τον χειμώνα για την αντιμετώπιση του χιονιά!
Την τελευταία φορά που ο Δήμος μας ζήτησε από την Περιφέρεια έγκριση για πρόσληψη διμηνιτών, η απορριπτική απάντηση ήλθε με καθυστέρηση τριών (!) μηνών, οπότε παρείλκε πλέον οποιοσδήποτε λόγος να την προσβάλουμε στην αρμόδια Επιτροπή, αφού ύστερα από τόσο καιρό οι ανάγκες είχαν καλυφθεί εκ των ενόντων, σε βάρος όμως της συνολικής λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών (πχ με υπερωρίες και μείωση των ρεπό των μονίμων υπαλλήλων).
Κάθε άλλη πρόσληψη εποχιακών γίνεται με ΑΣΕΠ. Όμως όχι για περισσότερο χρόνο από οκτώ μήνες, εκτός αν πρόκειται για εκπαιδευτικές ανάγκες, οπότε πάμε όσο προβλέπει το σχολικό πρόγραμμα. Οι παιδικοί σταθμοί θεωρούνται κοινωνικές υπηρεσίες, όχι εκπαιδευτικές, οπότε θα πρέπει να αρκεστούμε στους 8 μήνες, παρότι τα παιδιά φιλοξενούνται για έντεκα μήνες. Πώς καλύπτεται το ενδιάμεσο κενό; Με ακροβασίες, προφανώς.
Τα ευρωπαϊκά προγράμματα έχουν διάρκεια ορισμένου χρόνου. Τα ερευνητικά ιδρύματα ή τα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα δικαιούνται να προσλαμβάνουν προσωπικό για την εξυπηρέτησή τους χωρίς ΑΣΕΠ. Οι Δήμοι όχι. Ίσως γιατί θεωρούνται πιο αναξιόπιστοι.
Όσοι Δήμοι ενδιαφέρονται να προσλάβουν εποχιακό προσωπικό, οφείλουν να κάνουν έγκαιρα τον ετήσιο προγραμματισμό τους και κάθε Φεβρουάριο να ζητάνε άδεια από μια επιτροπή απαρτιζόμενη από τρεις υπουργούς. Η επιτροπή, μετά το συνηθισμένο «ψαλίδισμα» των θέσεων, δίνει την άδεια γύρω στον Σεπτέμβρη. Ναυαγοσώστες, κηπουροί, ειδικευμένοι τεχνίτες ή επιστήμονες μπορούν να περιμένουν. Οι ανάγκες όμως;
Η περιπτωσιολογία μπορεί να συνεχίζεται αέναα (μητέρα χήρα, άπορη, με δύο παιδιά κατάκοιτα από αναπηρίες υστερεί έναντι τρίτεκνης γυναίκας, με εργαζόμενο σύζυγο – η περιουσιακή κατάσταση δεν λαμβάνεται υπόψη, ακόμη κι αν πρόκειται για θέση που δεν απαιτεί ειδικότητα ή ξεχωριστά προσόντα – οι πολλές ξένες γλώσσες προσθέτουν μόρια, ακόμη κι εκεί όπου η συνήθης υπηρεσιακή απασχόληση δεν περιλαμβάνει επαφές με αλλοδαπούς κοκ).
Από τη μικρή περιδιάβαση στον κόσμο της γραφειοκρατίας και της τυπικότητας απομένει μια πικρή αίσθηση ματαιότητας. Τι είναι ο χρόνος μπροστά στην αιωνιότητα; Τι είναι η τετραετία ενός δημάρχου μπροστά στην ακινησία της γραφειοκρατίας, στη σιγουριά της τριακονταπενταετίας;
Προφανώς οι αντικειμενικές διαδικασίες του Ν. 2190/94 είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει στην ελληνική διοίκηση. Σώζουν και τον Δήμαρχο από τις απαιτήσεις φίλων και γνωστών, που πασχίζουν για τον πολυπόθητο διορισμό, πολλές φορές με γκρίνιες και αφόρητες πιέσεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως ότι ο νόμος πρέπει να κωδικοποιηθεί και να τροποποιηθεί, μαζί βέβαια με το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο της δημόσιας διοίκησης.
Ενδεχομένως το ΑΣΕΠ θα μπορούσε να αποκεντρωθεί ακόμη περισσότερο. Να υπάρχει παράρτημά του σε κάθε περιφέρεια για το εποχιακό και το ειδικό επιστημονικό προσωπικό. Σε περιφερειακό επίπεδο, επίσης, θα μπορούσε να διεξάγεται η συνέντευξη με καθορισμένες από τον νόμο ερωτήσεις (η συνέντευξη είναι χρήσιμη: φανταστείτε βρεφονηπιοκόμο που έχει εμφανές ψυχολογικό πρόβλημα). Η σύνθεση της Επιτροπής Συνέντευξης θα μπορούσε να αποκλείει την ευνοιοκρατία, αν περιλάμβανε ένα μέλος του ΑΣΕΠ, έναν εκπρόσωπο του φορέα πρόσληψης και έναν εκπρόσωπο του συνδικαλιστικού φορέα των εργαζομένων.
Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι η χώρα μας είναι πολύ μικρή για να έχει την πολυτέλεια ενός αναχρονιστικού, αντιπαραγωγικού και γραφειοκρατικού κράτους. Η δημόσια διοίκηση πρέπει να μαζέψει γρήγορα τους κορυφαίους και να τους κρατήσει. Αλλιώς θα έχουμε μονάχα μεγάλες προσδοκίες και μηδαμινά αποτελέσματα.
Του Κωνσταντίνου Σιμιτσή
Δημάρχου Καβάλας
Με έκπληξη και οργή διαπιστώνεται από τους εκπροσώπους του πρώτου βαθμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πως η υλοποίηση μιας πολιτικής που στοχεύει στην ανακούφιση του προβλήματος της ανεργίας τείνει να μετατραπεί σε ρουσφετολογικό προεκλογικό μηχανισμό της κυβέρνησης.
Σε μια προσπάθεια ανακούφισης των συμπολιτών μας από τις επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης οι δήμαρχοι όλης της χώρας κάναμε δεκτή την πρόταση που πρότεινε και επεξεργάστηκε ο πρώην πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Πάρις Κοκουλόπουλος για τη δημιουργία 20.000 θέσεων εργασίας στους ΟΤΑ. Μάλιστα, οι δήμαρχοι την ψηφίσαμε ομόφωνα στο τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΚΕ έχοντας λάβει τη διαβεβαίωση της κεντρικής διοίκησης πως η επιλογή των προσώπων που θα προσληφθούν θα γίνει με κριτήρια διαφάνειας και αντικειμενικότητας.
Με δεδομένο πως η χρηματοδότηση των θέσεων εργασίας θα γίνεται από συγκεκριμένους θεσμοθετημένους πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που θα παρακρατούνται από το κράτος, είναι αναγκαίο εμείς οι δήμαρχοι να διαφυλάξουμε την αξιοπιστία και την αντικειμενικότητα της πρότασης αυτής.
Είναι λυπηρό που η κυβέρνηση με τους πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης προσπαθεί να δημιουργήσει κομματικό μηχανισμό.
Πρόθεση και επιθυμία μας ήταν και παραμένει η επιλογή των ανέργων να γίνει με απόλυτα αντικειμενικά κριτήρια βάσει των αναγκών του κάθε ΟΤΑ αλλά και βάση των κοινωνικών και οικονομικών δεδομένων του κάθε άνεργου. Τα κριτήρια αυτά επιβάλλεται να είναι αποδεκτά από όλους, να βασίζονται στα πρότυπα του ΑΣΕΠ διότι μόνο έτσι θα διαφυλαχθεί η αξιοπιστία της πρότασης και η φερεγγυότητα των δημάρχων που συναίνεσαν στην υλοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος απασχόλησης.
Σήμερα, σε περιόδους ιδιαίτερα κρίσιμες για την οικονομία της χώρας αλλά και για κάθε ελληνική οικογένεια, κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται τη δύσκολη και ευαίσθητη θέση των ανέργων μετατρέποντάς τους σε επαίτες πολιτικών γραφείων προκειμένου να συμπεριληφθούν στη λίστα αυτών που θα προταθούν από τον ΟΑΕΔ μετά τις όποιες παρεμβάσεις δεχθεί.
ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΚΑΒΑΛΑΣ
Επιτέλους πόσα μπορούμε να ανεχθούμε???.
Στην πόλη της Καβάλας από το 2007??? είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του κλειστού κολυμβητηρίου.
Αφού λοιπόν ανεχθήκαμε το γεγονός ότι μικρά παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα της κολύμβησης από 4 έως 17 ετών κολυμπούσαν ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών σε ανοιχτό κολυμβητήριο, αφού ανεχθήκαμε τις διαμάχες μεταξύ Δημάρχου και Νομάρχη, αφού ανεχθήκαμε το κολυμβητήριο να παραδοθεί στο Δήμο αλλά να παραμείνει κυριολεκτικά κλειστό, αφού ανεχθήκαμε για ένα ολόκληρο χειμώνα να συνεχίζουν τα παιδιά να κολυμπούν στο κρύο, αφού ανεχθήκαμε να παραχωρηθεί η διαχείρισή του στη Δημοτική Επιχείρηση (που στόχος της είναι το κέρδος), αφού ανεχθήκαμε τα 10 ¤ που πρέπει να πληρώνει ο κάθε αθλητής για να έχει την πολυτέλεια να αθλείται χωρίς να βρέχεται και να κρυώνει τον χειμώνα και χωρίς να κινδυνεύει από μελάνωμα το καλοκαίρι, αφού ανεχθήκαμε τα μικρά αποδυτήρια σε ένα σύγχρονο ?? κατά τα άλλα αθλητικό κέντρο, αφού ανεχθήκαμε τη ΔΑΝΕΚ (η Δημοτική Επιχείρηση που λέγαμε) να βγάλει κάρτα ψηφιακή στα παιδιά και να την χτυπάνε κατά την είσοδό τους στο ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΧΩΡΟ για να εμφανίζεται στο υπολογιστή η φωτογραφία τους και να ελέγχει η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ μήπως και τυχόν κολυμπήσει άλλο παιδί ή μήπως αθληθεί κάποιο παιδί που δεν έχει καταβάλλει το αντίτιμο στην ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, αλλά να ανεχθούμε και τον Σεκιουριτά που διόρισε η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ να στέκεται στην είσοδο και λα ελέγχει αν τα παιδιά χτυπήσουν ή όχι κάρτα. Κατανοώ ότι υπάρχουν λειτουργικά έξοδα και ότι αυτή θα είναι η δικαιολογία του Δήμου αλλά που είναι η ανάπτυξη του αθλητικού πνεύματος στις νέες γενιές, ποιος είναι ο ρόλος της πολιτείας?? Γιατί και ο Δήμος και η Νομαρχία είναι πολιτεία. Και μια ερώτηση επιχορηγεί η επίσημη πολιτεία δηλ. το Υπουργείο αθλητικό χώρο μιας ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ??????
Φτάνει
Ο αθλητισμός δεν είναι επιχείρηση
Μία απεγνωσμένη μητέρα που θα ήθελε τα παιδιά να ασχοληθούν με αυτό που λέγεται αθλητικό ιδεώδες.
Ακολουθεί η απάντηση μου
Αγαπητή κυρία,
Για όλα φταίμε εμείς, είναι σίγουρο.
Ευθυνόμαστε γιατί ύστερα από τόσα χρόνια λειτουργίας των δημοτικών επιχειρήσεων δεν έχετε ακόμη κατανοήσει πως ο Δήμος και οι επιχειρήσεις του αποτελούν μια ενότητα, αδιάρρηκτη, σε οργανικό, λειτουργικό και ιδεολογικό επίπεδο. Ότι δηλαδή οι δημοτικές επιχειρήσεις (ΔΑΝΕΚ για την ανάπτυξη, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό και τις κοινωνικές υπηρεσίες, ΔΕΚΕΚ για την κατάρτιση, ΔΗΠΕΘΕ για το θέατρο και ΔΕΥΑΚ για την ύδρευση και την αποχέτευση) δεν αποσκοπούν στο κέρδος, δεν προσδοκούν οικονομικές υπεραξίες, δεν εκμεταλλεύονται κανέναν.
Ευθυνόμαστε γιατί δεν σας βοηθήσαμε να καταλάβετε πως το Κλειστό Κολυμβητήριο Καβάλας δεν επιδοτείται από κανέναν παρά μόνον από τον Δήμο. Κράτος, ΓΓΑ, ΟΠΑΠ τα δίνουν αλλού και, πάντως, όχι στο Κολυμβητήριο.
Ευθυνόμαστε γιατί ξεχάσατε τόσο γρήγορα τις δηλώσεις του υφυπ. Κ. Ιωαννίδη ότι δεν στέλνει λεφτά σ’ έναν Δήμο που τα ξοδεύει σε «πανηγύρια» (εννοούσε το Φεστιβάλ Φιλίππων, το Κοσμόπολις, τα Ελευθέρια και ποιος ξέρει τι άλλο).
Ευθυνόμαστε γιατί δεν σας έχουμε ακόμη πείσει ότι ο εξισωτισμός δεν συνιστά κοινωνική πολιτική. Ότι δεν είναι έντιμο να δίνεις στον πλούσιο και στον φτωχό τις ίδιες παροχές ή να απαιτείς από αυτούς τις ίδιες αντιπαροχές. Ότι η κοινωνική αλληλεγγύη αποτελεί πρόταγμα και όταν δίνεις, όχι μονάχα όταν λαμβάνεις.
Ευθυνόμαστε γιατί δεν αναδείξαμε ακόμη σε πλειοψηφικό ρεύμα την απαίτηση της προστασίας του δημόσιου χώρου και της δημόσιας περιουσίας, που ανήκουν σε όλους μας εξίσου, και όχι σε μερικούς προνομιούχους ή σε κάποιους βάναυσους καταπατητές και εκμεταλλευτές του.
Ερώτηση προς τους δημότες της πόλης
“Πιστεύετε πως ο Δήμος πρέπει να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου το κλειστό κολυμβητήριο ακόμη και σε βάρος άλλων δραστηριοτήτων του (Κοσμόπολις, Φεστιβάλ Φιλίππων, κάποιου αναπτυξιακού έργου κ.λ.π.);”
Παρακαλώ απαντήστε στα σχόλια του blog, με ενδιαφέρει πολύ.
Η διεκδίκηση του Εφετείου Ανατολικής Μακεδονίας είναι μια υπόθεση πολυετής. Ένα χρόνιο και ανεκπλήρωτο αίτημα της τοπικής μας κοινωνίας, η οποία θλίβεται και πικραίνεται βλέποντας να ιδρύονται σε όλη τη χώρα μικρά και ευέλικτα Εφετεία, όχι όμως στην περιοχή μας.
Είναι γεγονός ότι τη σημαία του αγώνα της διεκδίκησης ανέκαθεν κρατούσαν οι δικηγόροι. Ο φορέας τους, ο Δικηγορικός Σύλλογος Καβάλας, στο παρελθόν λιγότερο και πρόσφατα περισσότερο μαχητικά, οργανωμένα και μεθοδικά, έθετε το ζήτημα, ενημέρωνε, ξεσήκωνε συνειδήσεις. Τα τελευταία χρόνια, μετά το 2005, ο Σύλλογος πέτυχε ένα σημαντικό βήμα. Έγινε κατανοητό το αίτημα στον Άρειο Πάγο αλλά και σε ένα τμήμα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας (το οποίο εξάλλου περιέχει και μια απαίτηση ισότητας: γιατί οι ίδιοι ακριβώς λόγοι που συνηγορούν υπέρ των Εφετείων Καλαμάτας, Αγρινίου, Χαλκίδας, Λέσβου, Ηρακλείου να μη λαμβάνονται υπόψη για τους κατοίκους της Δράμας, της Θάσου, της Καβάλας;).
Έτσι είχαμε την επιτυχία να ζητηθεί από τον κ. Χατζηγάκη, τότε υπουργό Δικαιοσύνης, η γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου για την ίδρυση Εφετείου στην Καβάλα.
Στην προσπάθεια του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Καβάλας να ενημερώσει τις αρχές ο Δήμος Καβάλας τάχθηκε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυος. Ως δήμαρχος παραβρέθηκα στην Αθήνα στη σχετική συνάντηση του Προεδρείου με τον εισηγητή αρεοπαγίτη κ. Παπανικολάου, καθώς και με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Σανιδά. Ακολούθως, δύο συσκέψεις που έγιναν στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου με τη συμμετοχή πλήθους φορέων κατέληξαν στο ότι το βαρύ φορτίο έπρεπε να πέσει στους βουλευτές, οι οποίοι θα ενημέρωναν τον υπουργό και θα τον έφερναν σε επαφή με τους τοπικούς φορείς.
Επειδή το Εφετείο αφορά όλη την κοινωνία, πολύ σωστά ο Δικηγορικός Σύλλογος προσπάθησε να κινητοποιήσει όλους τους θεσμικούς, επιστημονικούς και επαγγελματικούς φορείς που δραστηριοποιούνται στον νομό μας. Έτσι, ιδίως στην τελευταία σύσκεψη, μεταξύ άλλων ήταν παρόντες ο μητροπολίτης, οι βουλευτές, οι δήμαρχοι του νομού, ο νομάρχης, και οι πρόεδροι του Εργατικού Κέντρου, του Τεχνικού, του Εμπορικού και του Οικονομικού Επιμελητηρίου, της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών, του Ιατρικού Συλλόγου, του Εμπορικού Συλλόγου.
Μια νέα σύσκεψη για το Εφετείο πρέπει να έχει παρόμοια χαρακτηριστικά.
Αν θέλουμε να κινητοποιήσουμε την κοινωνία, πρέπει να την ενημερώσουμε. Να καταστήσουμε δική της υπόθεση το αίτημα της ίδρυσης Εφετείου Καβάλας. Η διάχυση της ενημέρωσης δεν μπορεί παρά να γίνει κυρίως μέσω των θεσμικών, των επαγγελματικών και των επιστημονικών φορέων. Αλλιώς δεν θα έχει επιτυχία.
Συσκέψεις που δεν έχουν πλατύ, ανοιχτό και δυναμικό χαρακτήρα, δεν έχουν νόημα τώρα πια. Αν γίνονται σε στενό κύκλο, περιορίζουν το θέμα, το καθιστούν ελιτίστικο, μειωμένου ενδιαφέροντος και όχι ζωτικής σημασίας για τον τόπο μας
Θα πρόκειται για διεκπεραίωση. Για εκπλήρωση τυπικής υποχρέωσης. Για ενταφιασμό της υπόθεσης από εμάς τους ίδιους.
Προσοχή λοιπόν! Συσκέψεις βιαστικές και χωρίς προετοιμασία, με στόχευση απροσδιόριστη και ασαφή, με περιορισμένη συμμετοχή φορέων ή με αποκλεισμούς, το πιο πιθανό είναι να οδηγήσουν σε λάθος αποτέλεσμα.
Υ.Γ.
Η απάντηση του νέου υπουργού κ. Δένδια στην ερώτηση του βουλευτή Καβάλας κ. Τιμοσίδη είναι επιεικώς απαράδεκτη. Χωρίς αιτιολογία μας λέει πως η Καβάλα δεν είναι στο σχεδιασμό των νέων Εφετείων της χώρας ενώ ως κριτήριο για τη χωροθέτησή τους εισάγει τη συναίνεση των τοπικών κοινωνιών.
Η άποψη είναι πρωτοφανής και ολέθρια και δείχνει την ατολμία των κυβερνώντων (άντε μετά να τα βάλουν με τη διεθνή οικονομική κρίση, με την επιθετικότητα των γειτόνων, με την επίλυση των διαρθρωτικών προβλημάτων της οικονομίας μας). Είναι όμως και υποκριτική.
Γνωρίζουμε όλοι την αντίθεση των Χανίων για το Εφετείο Ηρακλείου, του Μεσολογγίου για το Εφετείο Αγρινίου, της Ερμούπολης για το Εφετείο Μυτιλήνης.
Εδώ λοιπόν η αντίθεση δεν είναι με την Κομοτηνή αλλά με έναν συγκεκριμένο πολιτικό, απέναντι στον οποίον οι δικοί μας κυβερνητικοί βουλευτές και νομάρχες δεν κατάφεραν να αντιτάξουν τη φωνή της λογικής ή τη δική τους πολιτική ισχύ.
Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, αυτό το σημαντικό συστατικό στοιχείο στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στάθηκε η αφορμή για να δημιουργηθεί αυτό το blog.
Τα οφέλη που παρέχει η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ στη βελτίωση των ανθρωπίνων σχέσεων, στην αναζήτηση της πραγματικής διάστασης των γεγονότων, στην πληρέστερη κατανόηση του κοινωνικού μας περίγυρου, επιβάλλουν την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάδοση και καθιέρωσή της.
Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ μέσα από αυτόν τον τεχνολογικά προηγμένο αλλά ταυτόχρονα τόσο ζεστό και οικείο για την εποχή μας τρόπο είναι μια πραγματική πρόκληση. Είναι μια βαθύτερη ανάγκη ν’ ακούσεις και ν’ ακουστείς. Να μεταδώσεις σκέψεις. Ν’ ανταλλάξεις απόψεις. Να γνωρίσεις καλύτερα πρόσωπα και πράγματα, που ακόμα και όταν κρύβονται κάτω από το μανδύα της ανωνυμίας που προσφέρει το διαδίκτυο, αποκαλύπτουν αλήθειες.
Όταν αποφάσισα να δημιουργήσω το blog ορισμένοι φίλοι με ρώτησαν ευθέως αν ήμουν έτοιμος να δεχθώ και την πιο σκληρή κριτική. Να διαβάσω τα πιο πικρά σχόλια που πιθανόν να άγγιζαν τα όρια της ύβρεως. Απάντησα καταφατικά πιστεύοντας πως ακόμα και η άδικη ή η σκληρή κριτική μπορεί να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, ίσως αποδοτικότερος, ίσως πάλι πιο δίκαιος και περισσότερο αποτελεσματικός. Το συγκεκριμένο blog λοιπόν δεν το είδα σαν μόδα, σαν ένα must της εποχής που επιβάλλεται να υπάρχει.
Η ανάληψη της θέσης του δημάρχου Καβάλας δεν είναι ομολογουμένως μια εύκολη υπόθεση. Και όσοι πιστεύουν το αντίθετο κάνουν μεγάλο λάθος. Ειλικρινά έχω επίγνωση της μεγάλης ευθύνης που μου εμπιστεύτηκε ο κόσμος. Καθημερινά νιώθω αυτή την ευθύνη όχι σαν ένα βάρος αλλά σαν μια δημιουργική πίεση ότι δεν πρέπει να τους διαψεύσω. Κι αυτό όχι γιατί οι συμπολίτες μου έδωσαν υψηλά ποσοστά στον συνδυασμό μου στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, αλλά γιατί επιβάλλεται να υπάρχει αλήθεια ανάμεσα στο δήμαρχο και τους πολίτες. Μια αλήθεια λόγων και έργων. Γι’ αυτό και το blog δίνει την ευκαιρία και τη δυνατότητα σε όποιον το επιθυμεί να καταθέτει τη δική του αλήθεια από εδώ μέσα.
Κανείς δε γεννιέται, κανείς δε γίνεται από το τίποτα και από το πουθενά. Όλοι δημιουργούμαστε και όλοι δημιουργούμε. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ. Να δημιουργήσω ό,τι καλύτερο μπορώ, να προσφέρω όσα περισσότερα μπορώ.
Η αλήθεια είναι πως όλοι ανησυχούμε για το μέλλον της πόλης. Σε αυτόν τον καθημερινό αγώνα, σε αυτήν την συνεχιζόμενη προσπάθεια κάθε γνώμη ακόμα και η πιο αιρετική, κάθε σκέψη ακόμα και η πιο ακραία, κάθε σχόλιο ακόμα και το πιο αιχμηρό, κάθε κριτική ακόμα και η πιο σκληρή, όλα συμβάλλουν και βοηθούν.
|
Hellas Blogs: Arta Blogs (Άρτα) Paros Blogs (Πάρος) Thesprotia Blogs (Θεσπρωτία) Athens Blogs (Αθήνα) Kos Blogs (Κως) Santorini Blogs (Σαντορίνη) |
