Πως θα μεταμορφωθούμε κοινωνικά και πόσο αρνητικά θα επιδράσει στη ψυχολογία μας. Ποιοι φταίνε; Εμείς πάντως όχι. Οι άλλοι φταίνε. Η κακή διαχείρησή τους!
Εμείς δεν πήγαμε ποτέ σε βουλευτικό γραφείο να ζητήσουμε μια «μικρή παρέμβαση του βουλευτή».
Ούτε ζητήσαμε ποτέ να σβήσουμε τη κλήση που βρήκαμε στο αυτοκίνητό μας.
Χτυπιόμαστε για τη διαφθορά των Δημοσίων Υπαλλήλων.
Μάχη θα δίναμε για να διοριστεί το παιδί μας στο δημόσιο.
Έγινε αφόρητη η οικονομική κατάσταση. Με δυο κινητά στη τσάντα και το τζιπ του μπαμπά να καίει τον αγλέορα άντε να δώσεις να καταλάβει ο άλλος για το ποιος ευθύνεται.
Άνοιξε τη ντουλάπα σου. Κοίταξε πόσα άχρηστα ρούχα έχει μέσα. Ρούχα που είναι ζήτημα αν φορέθηκαν ελάχιστες φορές.
Ρίξε μια ματιά στα CD που αγόρασες τα τελευταία χρόνια. Πόσες φορές τα άκουσες; Μη σε πάω και στα dvd που πήρες με τις εφημερίδες. Είναι ζήτημα αν είδες το ένα στα δέκα. Τα βιβλία που διάβασες σκονίζονται σε μια γωνιά.
Πάνε και δες μέσα στο ψυγείο σου, πόσες ξένες μάρκες τροφίμων αγόρασες αυτές τις μέρες απαξιώνοντας τα δικά μας. Ναι βέβαια. Η ανεργία καλπάζει. Δε λέω το αντίθετο. Όμως οι άλλοι φταίνε.
Δεκάδες καταναλωτικά προϊόντα καθημερινής χρήσης είναι εισαγόμενα. Μάθαμε να ζούμε με αυτά. Καθημερινό φετίχ επιβίωσης. Κοινωνικής ανέλιξης και ψυχολογικής φτώχιας.
Και τώρα που θα φτωχαίνουμε θα γυρίσει πίσω το ρολόι της ζωής μας. Ίσως θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε στα χωριά μας. Να σπείρουμε και να θερίσουμε. Να σπείρουμε τα ινδάλματά μας όπως Σάσα Μπάστα, Τζούλια και Κορομηλά για να θερίσουμε βλήτα και αγριοκουτσουνάδες (κοινώς καυκαλήθρες).
Και άντε να πείσεις τον εικοσιπεντάχρονο να μάθει να χρησιμοποιεί τηλέφωνο με καντράν και να βλέπει ασπρόμαυρη τηλεόραση. Μπλακάουτ θα πάθει. Σαν τον Φωτόπουλο που δεν μπορεί να διανοηθεί πως θα ζήσει χωρίς σουίτα των 7.000 ευρώ για ένα μεσημέρι. Μόνο που σ’αυτόν δε βλέπω να του κάθεται το βουλευτιλίκι σαν τον Πιπεριά.
Που αφού μας ταλαιπώρησε, στο τέλος του έκατσε η μπίλια στη Βουλή.
«Αυτοί που μας κυβερνούν είναι ανίκανοι». Καμιά αμφιβολία. Δείξε μου τους ικανούς να τους ψηφίσω. Και αυτοί πριν κυβερνήσουν, για ικανούς τους είχα.
Μόνο που δε φταίνε «αυτοί». Η δυσκολία αναδεικνύει χαρακτήρες.Χωρίζει τις σκέψεις των ανθρώπων. Τις ατομικεύει. Όμως στη δυσκολία πρέπει να σκεφτόμαστε ομαδικά πως θα σωθούμε. Τα άχρηστα για μας, είναι χρήσιμα για τον διπλανό.
Κάνω μια σκέψη.
Ο Δήμος θα μπορούσε να συγκεντρώσει σε ένα χώρο ότι περισσεύει από τον καθένα μας.
Από τα cd, dvd και βιβλία που δεν θέλουμε, μέχρι ρούχα και έπιπλα που δε χρησιμοποιούμε. Και να πωλούνται στο χώρο αυτό έναντι συμβολικού τιμήματος. Παράδειγμα: 1 ευρώ για κάθε βιβλίο ή cd. Και τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν να δοθούν σε άπορες οικογένειες. Δε χρειάζονται αποδείξεις. Τα ρίχνουμε σε ένα κουτί που θα υπάρχει εκεί κλειδωμένο.
Και το ανοίγει μια επιτροπή Δημοτικών Συμβούλων.
Όπως και παρόμοια κουτιά θα μπορούσαν να τοποθετηθούν δίπλα σε ταμεία μεγάλων καταστημάτων. Με την ένδειξη:
«Δήμος Καβάλας. Υπέρ ΑπόρωνΟικογενειών.»
Τόσο απλά
Τόσο πρακτικά.
Λοιπόν;
Καλημέρα σας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η γνώμη μου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
