Πήγε στη τράπεζα, πλήρωσε τα παράβολα ιατρών και στη συνέχεια ξεκίνησε για τις επισκέψεις. Όταν έφτασε στο παθολόγο, μπήκε στο γραφείο του, ο γιατρός τον ρώτησε… “Είσαι γερός; Δυνατός;” Ο οδηγός απάντησε “Μια χαρά είμαι γιατρέ” Ο γιατρός πήρε στα χέρια του το παράβολο, σφράγισε το χαρτί και ο “…κατάγερος οδηγός” έφυγε!
Πήγε στον οφθαλμίατρο. Εκεί έτυχε να ψιλογνωρίζονται και τον ρώτησε “πότε θα βρεθούν σε ένα μπαρ να τα πούνε” και απλώνοντας τα χέρια, έπιασε το παράβολο, σφράγισε το χαρτί του και ο φίλος μας έφυγε χαρούμενος για τη Δ/ση Συγκοινωνιών.
Και καμιά ασθένεια δεν είχε, όμως και έβλεπε μια χαρά! Άψογα!
Όλοι έκαναν το χρέος τους. Ο νομοθέτης αφού είχε τις υπογραφές και τη σιγουριά των γιατρών, η Δ/ση Συγκοινωνιών αφού έφτασαν τα χαρτιά που προβλέπει ο νόμος, ο οδηγός αφού πλέον οδηγούσε με ασφάλεια και φυσικά ο τροχονόμος ήταν βέβαιος πως ο οδηγός δεν ήταν παραβάτης με ληγμένο δίπλωμα.
Όλοι χαρούμενοι. Όλοι νόμιμοι.
Πέρασαν τα χρόνια και όταν έφτασε η πενταετία, το δίπλωμα έληξε πάλι. Ήξερε πλέον τι θα κάνει. Πήγε είδε ποιοι είναι οι εγκεκριμένοι γιατροί στη Δ/ση Συγκοινωνιών και αφού πλήρωσε πάλι παράβολα, μετά πήρε τηλέφωνο, να κλείσει ένα ραντεβού. Τώρα πια τα πράγματα έγιναν πιο απλά!
Η γραμματέας του γιατρού του είπε: “Ελάτε κύριε. Δε χρειάζεται ραντεβού” Χάρηκε ο άνθρωπος που τόσο γρήγορα θα τελείωνε. Μπήκε στο ιατρείο, εκεί η κοπέλα τον υποδέχθηκε με ένα χαμόγελο, άπλωσε το χέρι, πήρε τα χαρτιά με το παράβολο πληρωμής, πάτησε μια σφραγίδα με το όνομα του εργοδότη της, μετά το υπόγραψε και του το έδωσε το ίδιο χαμογελαστά! Ρώτησε ο φίλος “που είναι ο γιατρός” και η απάντηση αποστομωτική “ο γιατρός δουλεύει μόνο τα απογεύματα. Εσείς τελειώσατε. Το χαρτί είναι έτοιμο.”
Στον οφθαλμίατρο, ο κύριος στο προθάλαμο, μόλις είδε τα χαρτιά στα χέρια του φίλου, αντί καλημέρας αναφώνησε “α… για δίπλωμα είναι; Φέρτα”, πήρε το παράβολο, σφράγισε το χαρτί με τη σφραγίδα του γιατρού, έβαλε την υπογραφή του γιατρού και πάλι όλα σωστά!
Για άλλα πέντε χρόνια μπορούσε να οδηγεί! Με τη βούλα των γιατρών!
Έχουμε μια καταπληκτική ιδιότητα ως λαός. Απλουστεύουμε τα πάντα με μοναδική ευκολία. Ασχέτως βαρύτητας. Ασχέτως σοβαρότητας. Και ενώ το γνωρίζουν όλοι, συνεχίζουν να το ανέχονται.
Ο φίλος μου επαγγελματίας οδηγός, σήμερα το πρωί με συνάντησε στο δρόμο. Με ενημέρωσε ότι έληξε πάλι το δίπλωμά του. Του έδωσα να διαβάσει ένα (χθεσινό) σχόλιο στο “Χρήμα” για το πώς γίνεται να οδηγούν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας χωρίς να ελέγχονται από τους γιατρούς. Χαμογέλασε και με ρώτησε. “Δίκιο έχει! Μα που ζει αυτός που το έγραψε; Δε ξέρει πως εξετάζονται οι οδηγοί;”
Καλημέρα σας
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η γνώμη μου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
