Τεθλασμένες οι λέξεις,οι έννοιες
ποτέ δεν συναντήθηκαν
πάντα παράλληλα η μια να κοιτά
την άλλη
έτσι η Ζωή μια γραμμή μαζί
με άλλες δίπλα δίπλα
τεθλασμένη σχεδόν αόρατη πια
μια γραμμή μια λέξη
κι η δική σου πορεία τι απέγινε
σε πια λέξη σε πια γραμμή
κατοικεί σε πια παράλληλο΄?
ξέρω σκιά, αχνή ξέρω
μην απαντάς...
κι η δική μου η σιωπή
φωνή με κόμπο έγινε
ξανά αναρωτιέμαι
πόσο ηθική,ανήθικη
είναι τελικά η Ζωή
κι εγώ που σε περίμενα
με πέπλα στη Ζωή
νύφη μέσα στα κάτασπρα
του έρωτα ακόμα μια
φορά την γεύση να χαρεί
τεθλασμένη τελικά η Ζωή
ακόμα ένα μονοπάτι
παράλληλο βίο
χαμένη υπόσταση
νεκρό κρεββάτι(?)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αποτύπωμα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
